Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

    Ξ έρεις τι είναι ο αναλημματικός τοίχος; Η λέξη προέρχεται από το ρήμα αναλαμβάνω που θα πει υποστηρίζω, διορθώνω. Εδώ είναι ο τοίχος που στηρίζει τις κερκίδες του θεάτρου. Μπορεί να έχεις προσέξει τέτοιους ψηλούς τοίχους στα πλάγια των αρχαίων θεάτρων. Εδώ, φαίνεται καθαρά. Μπαίνοντας από την είσοδο της αρχαίας πόλης, δεξιά είναι τούτος ο ψηλός αναλημματικός τοίχος. Σώζονται υπολείμματα σαν να στηρίζει το χώμα στο χωράφι μπροστά μας με τη μεγάλη μοναχή ελιά στην κορυφή. Γύρω είναι τα πράσινα μικρά χόρτα. Στην πραγματικότητα όμως βρισκόμαστε πάνω στον αναλημματικό τοίχο και κατεβαίνοντας – μπορεί κανείς να κυλήσει, τόση είναι η κατηφόρα – φτάνουμε στην ορχήστρα του μεγάλου θεάτρου. Μπορούμε από δω να ξεκινήσουμε την περιήγηση της πόλης. Η λογική του σχεδιασμού ήταν ρεαλιστική. Πρώτα ο επισκέπτης έπρεπε να πλυθεί. Έφτανε γεμάτος σκόνη. Το ταξίδι ήταν μακρινό, δεν είχανε παρά ζώα και τα δυο τους πόδια για να ταξιδεύουν. Γι αυτό, εδώ στην είσοδο της πόλης, απέναντι από ...

  Ο δάσκαλος ήρθε στα μέρη μας τον καιρό που το λάδι είχε πενήντα δραχμές το κιλό. Εκατό παιδιά στο σχολειό και κείνος μοναχός του. Μας μάζευε όλα σε μια ετοιμόρροπη αίθουσα. Μας κοίταζε καλά στα μάτια και έπιανε πρώτα τους μικρούς. Έναν- έναν. Κρατούσε το χεράκι σταθερά και το οδηγούσε. Πολλές φορές, αν ήτανε δύσκολο το γράμμα, μπορεί να έτρωγε σ’ αυτό περισσότερη ώρα. Έπρεπε όλοι να το μάθουμε. Ύστερα έπιανε τους μεγαλύτερους. Εγώ ήμουν έξυπνος. Μέχρι να τελειώσουν οι άλλοι τη σειρά, είχα γράψει μια σελίδα. Έπειτα έστηνα αυτί και άκουγα την ιστορία του Οδυσσέα, τους πολέμους των Ελλήνων και την επανάσταση του Εικοσιένα. Όταν τέλειωσε η χρονιά, ο δάσκαλος μας έδωσε να μάθουμε ποιήματα. Μερικοί θα παίζανε θέατρο, ενώ οι πιο καλλίφωνοι θα τραγουδούσανε κιόλας. Μαζευτήκαμε στο προαύλιο της εκκλησίας. Κάναμε προσευχή και ένας -ένας, όλα τα παιδιά, και τα εκατό, είπαμε ό,τι είχαμε μάθει. Στο τέλος πήρε το λόγο ο δάσκαλος. Δε θυμάμαι τώρα τι είπε. Μόνο τα μάτια του πατέρα θυμάμαι....

  Κοίταζε τις ρυτίδες του γύρω από το στόμα και το μέτωπο. Μπορούσε να τις μετρήσει μία -μία. Τις θυμόταν απ’ όταν αρχίσανε να εμφανίζονται. Πρώτα αχνές και μετά όλο βαθαίνανε. Φέτος θα γινόταν εξήντα. Πού είναι τα σχέδιά τους; Τι έγινε η ζωή τους; Επιπόλαιοι και υπάκουοι. Δειλοί κι ανόητοι. Τώρα θα συμβιβαζόνταν με λίγο περπάτημα. Εικοσιπέντε χρόνια, εικοσιπέντε διαφορετικά μέρη και φέτος μέχρι την πλατεία! Μένουμε σπίτι, του είπε κι έβγαλε την τούρτα απ’ το ψυγείο. Αφού δε μπορούμε να πάμε το ταξίδι μας, μένουμε σπίτι. Κοίτα. Ωραία δεν είναι; Στρογγυλή με χειροποίητο παντεσπάνι και κρέμα, ολόκληρη σοκολάτα. Ονειρευόντουσαν για τη στρογγυλή επέτειο, ταξίδι με αεροπλάνο, ξενοδοχείο κυριλέ και σουλάτσο στους δρόμους της Πράγας. Είχανε φανταστεί τους εαυτούς τους με φόντο τα αυστηρά παραταγμένα κτίρια της κεντρικής Ευρώπης, πάνω στο τεράστιο μεσαιωνικό κάστρο με τις φρουρές, τις πολεμίστρες, τους πύργους, και ανάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος. Να μπαίνουν στα μαγαζιά, να ψωνίζουν ...

  «Πάμε μια βόλτα;» του πρότεινε. Σα να την ενοχλούσαν τα ζευγάρια που στροβιλίζονταν στην πίστα. Κι όμως οι μουσικοί ήταν καλοί και τα τραγούδια κεφάτα. Να την πάρει στην αγκαλιά του και να την σφίξει. Να την στριφογυρίσει έτσι όπως έβλεπε τόσους άντρες να κάνουν με τις ντάμες τους. Να νιώσει το σώμα της χαλαρό, να αφήνεται στο ρυθμό της μουσικής, να λύνονται οι αντιστάσεις που προβάλει κάποιος διάβολος όλη την ώρα σ’ αυτή την κοπέλα. «Έλα!» Ήταν συνήθως δειλός, άτολμος στις κοινωνικές εκδηλώσεις – άλλο τι έκανε στο γραφείο και στην κρεβατοκάμαρα. Ντρεπόταν τις αντιδράσεις των άλλων, της μάνας του, των φίλων του, τις ενοχές που θα ένιωθε αργότερα. Όμως τώρα, πιο πολλές θα ήταν οι ενοχές αν δείλιαζε, παρά οι τύψεις για την τόλμη και την αποκοτιά. Το κατάλαβε. «Πάμε!» Με μια κίνηση απότομη. Κάτω στο τραπέζι το θερμός της. «Άστο!» Η φωτογραφική μηχανή στην τσέπη του αντιανεμικού, το κινητό στην τσέπη του παντελονιού του. Εκεί είχε και το πορτοφόλι με τα χρήματά του, τις κάρτες και ...

Δεν τον περίμενε αυτή τη φορά στο σταθμό, δεν τον υποδέχθηκε στο ξενοδοχείο. Βολεύτηκε αβοήθητος, περιπλανήθηκε στην παραλία, μπήκε στα μέρη όπου σέρβιραν φαγητό και ποτό. Δεν τη συνάντησε, δεν την πέτυχε πουθενά. Το άλλο πρωί πήγε πάλι στη βιβλιοθήκη αλλά δεν τον χωρούσε ο τόπος. Ούτε να συγκεντρωθεί στη δουλειά του, ούτε να σκεφτεί καθαρά. Πρώτη φορά, στην ενήλικη ζωή του, βρισκόταν μπροστά σε κάτι τέτοιο. Να μη μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις και τις πράξεις του! Τέτοιες εμμονές είχε στην εφηβεία – θα τρίξω τρεις φορές τα δόντια μου, θα κουνήσω τέσσερις φορές το κεφάλι αριστερά δεξιά, θα σφίξω το αριστερό με το δεξιό χέρι πέντε φορές… - μετά, όμως όταν διάβασε ψυχολογία και κατάλαβε ότι αυτά τα συμπτώματα ήταν σεξουαλικής φύσεως, αποφάσισε γρήγορα να τακτοποιήσει τη ζωή του. Γνώρισε την Αλκμήνη, έκαναν τακτικά έρωτα, νόμισε ξεμπέρδεψε με το θέμα. Αφοσιώθηκε στη δουλειά και στην καριέρα. Να όμως που τώρα του ξανάρθανε δυνατότερα τούτα τα ανεξέλεγκτα συμπτώματα. Η ώρα περνούσε, τα δ...

Μας ταράζουν οι εικόνες. Τινάζουμε το κεφάλι πέρα δώθε, σηκώνουμε το τηλέφωνο, πιάνουμε το πληκτρολόγιο. Να αντιδράσουμε. Η αντίδρασή μας όμως, ούτε μια τρύπα στο νερό. Το κοινό είναι προετοιμασμένο. Εκτός των άλλων, έχουν φροντίσει γι αυτό οι ταινίες και τα βιβλία. Βαθιά κατάψυξη, κάψουλες, κενό αέρος, σκάφανδρα, τεχνητή ατμόσφαιρα, τύποι με νούμερα και λατινικά στοιχεία, σύμβολα επί συμβόλων και ο Μεγάλος Αδερφός, ο παντεπόπτης Άργος. Στεκόμαστε για λίγο ενεοί, θαυμάζοντες απορώντας. Μπαίνουν οι εικόνες του μέλλοντος μέσα μας, συνωστίζονται στον προθάλαμο και σπρώχνουν το μαλακό σωρό από φράχτες και ερείπια. Τι είναι όλοι τούτοι οι καλλιτέχνες που προβλέψανε στα βιβλία και στις ταινίες τους τέτοιες αδιανόητες εξελίξεις. Μέρος της παγκόσμιας συνωμοσίας; Οργανικοί διανοούμενοι, πράκτορες πληρωμένοι της εξουσίας ή μήπως μεσάζοντες και διάμεσα της ακατανίκητης υπεράνθρωπης δύναμης, αυτής που υπάρχει και κατοικεί στα έγκατα και την καρδιά του όντος;   Βυθίζομαι, άκουσα κάποτε το...