Βιογραφικό

Ελένη Γούλα του Χρήστου
  • Γεννήθηκα στο Βασιλίτσι Μεσσηνίας το 1960, όπου τελείωσα το δημοτικό σχολείο. Έδωσα εξετάσεις στο Γυμνάσιο Κορώνης και εκεί παρακολούθησα τις πέντε πρώτες τάξεις του εξαταξίου τότε Γυμνασίου. Στη συνέχεια ήρθα στην Αθήνα, φιλοξενούμενη σε συγγενείς, όπου τελείωσα το Λύκειο Θηλέων στην οδό Βελβενδούς στην Κυψέλη.
  • Πέρασα με επιτυχία τις εξετάσεις στη φιλοσοφική σχολή της Αθήνας από όπου πήρα πτυχίο το 1982.
  • Το 1983 διορίστηκα στη Μέση Εκπαίδευση - αρχικά ως ωρομίσθια, αναπληρώτρια και στη συνέχεια ως μόνιμη καθηγήτρια. Από τότε την υπηρέτησα ανελλιπώς μέχρι το 2021, οπότε συνταξιοδοτήθηκα. Τα τελευταία χρόνια δίδαξα στο Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων Αττικής.
  • Το 1987 παντρεύτηκα τον σκηνοθέτη Γιώργο Κιούση  και αποκτήσαμε μαζί μια κόρη την Ελένη- Κατερίνα.
  • Άρχισα να δημοσιεύω διηγήματα το 1997 - με πρώτο τον "Σκομευτή" - στο περιοδικό επιστημονικής φαντασίας Big Bang, του οποίου εκδότης ήταν ο αδερφός μου Γιώργος Γούλας («Ο Σκομευτής» [διήγημα], περιοδικό Big Bang, αρ.3, Αθήνα, Οκτώβριος 1997).
  • Το 2003 έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Νεοελληνικού τμήματος του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου της Αθήνας από όπου και πήρα δίπλωμα (master) το 2006, με επιβλέπουσα την καθηγήτρια Έρη Σταυροπούλου.
  • Συμμετείχα (2007- 2017) στη Συντακτική Ομάδα του περιοδικού Μανδραγόρας
  • Το 2010 δημιουργήσαμε μαζί με τον σύζυγό μου Γιώργο Κιούση το ιστολόγιο http://syntagesapokatina.blogspot.com με λαογραφικό υλικό από το Βασιλίτσι Μεσσηνίας.
  • Για 2 χρόνια (2023-24) δίδαξα στο Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών 
  • Είμαι μέλος του δικτύου γυναικών συγγραφέων κατά της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ", όπου συμμετέχω (από το 2023) στο διευρυμένο συντονιστικό και του PEN GREECE  
  • Μένω μόνιμα στο κέντρο της Αθήνας, αλλά όταν βρίσκω ευκαιρία δραπετεύω για το Βασιλίτσι, κοντά στα δέντρα.   



Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ελένη Γούλα, Όπου υπάρχει πόλεμος, ψάξε να βρεις τα μεγάλα συμφέροντα. Τα μάτια μας στη Γάζα.

Εικόνα
Είχα δει το μίσος  στα μάτια ενός Παλαιστίνιου που έτυχε κάποτε να γνωρίσω. “Η πόλη μου. Το σπίτι μου”, είπε. Μάθαινε ελληνικά, έψαχνε τις λέξεις, κι αυτές που βρήκε είχανε πεταχτεί από τα μαύρα μάτια του και με είχανε χτυπήσει στο στήθος. “Εκεί, τόπος, δικός μου”. Το μίσος του με είχε βρει απροετοίμαστη, απ' όταν ξέσπασε όμως ο πόλεμος στη Γάζα, δεν απορώ πια μόνο προσπαθώ να καταλάβω γιατί.  Τ η Δευτέρα,  ( 30/6/25) Σ ΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΙΓΑΛΕΩ, [1] έγινε μια συζήτηση για την Παλαιστίνη και την παρακολούθησα με κομμένη ανάσα. Μοιράζομαι τις σημειώσεις που κράτησα. Ίσως διευκολύνουν κι άλλους να καταλάβουν.   1. Ο πρώτος ομιλητής,  Νασίμ Αλάτρας, Παλαιστίνιος δημοσιογράφος, συγγραφέας και παραγωγός του ντοκιμαντέρ “Γάζα Ερχόμαστε”, ζει χρόνια στην Ελλάδα και  δούλευε στην Ελευθεροτυπία. Στον προθάλαμο της αίθουσας πωλούσαν το βιβλίο του για το μεσανατολικό και μια μετάφρασή του ενός βιβλίου με διηγήματα. Ήρθε στην Ελλάδα να σπουδάσει μας είπε και έμεινε. Μ...
Διαβάστε περισσότερα

Στη Μάνη

Εικόνα
      Ξεκινήσαμε τρεις μέρες μετά την κηδεία του Πίττα, του συμμαθητή μου. Που πέθανε καθώς έκανε τη βόλτα του. Καθώς περπατούσε στην εξοχή. Ξαφνικά. Στα 65 μας χρόνια. Δεν ήταν τώρα μόνο ο δρόμος, η ανηφόρα, η κατηφόρα, η στροφή, τα χιλιόμετρα, πόσο θέλουμε ακόμη να φτάσουμε γιατί πεινάμε, γιατί κλαίει το παιδί, γιατί πρέπει να διορθώσω τα γραπτά ή γιατί βιάζομαι να γυρίσω να ξεκουραστώ. Ήταν ο δρόμος αλλά με τη στροφή που αποκαλύπτει ένα φιόρδ, ένα βράχο, μια μεγάλη συστάδα πολύχρωμη. Σπάρτα ολάνθιστα που μοσχοβολάνε, ασφάκες ήμερες με ωραία μωβ άνθη και ασφάκες άγριες με κείνα τα κίτρινα μικρά μισοφέγγαρα γύρω από τον στρογγυλό τους μίσχο, σαν σφηκοφωλιά που όμως βγαίνουνε και σ’ αφήνουνε να ρουφήξεις το σιρόπι τους. Τραβάς το λουλουδάκι- φύλλο, το κρατάς από το μικρούτσικο κεφαλάκι του και γλείφεις στα χείλη σου το μικρό του μίσχο που είναι γεμάτος μέλι. Ούτε μια σταγόνα στ’ αλήθεια, αλλά μελώνει το χείλι και η γλώσσα και τραβάς και το άλλο φυλλαράκι το παχιό, το χνου...
Διαβάστε περισσότερα

"στο Μπαρκαριό", Ελένη Γούλα

Εικόνα
  Μπαρκάρω θα πει,   ανεβαίνω   στη βάρκα ( barca ) ή στο πλοίο , επιβιβάζομαι δηλαδή και ταξιδεύω   στη θάλασσα. Μπορεί να βάζω και κάποιον άλλον στη βάρκα για να ταξιδέψει. Άνθρωπο, ζώο ή ακόμη και εμπορεύματα. Εγώ μπαρκάρω, αυτόν τον μπαρκάρανε. Το μέρος όπου μπαρκάρουν μπορεί να ονομαστεί μπαρκαριό.   Έτσι όπως λέγεται το μέρος τούτο, που φτάσαμε σήμερα διασχίζοντας τον Μεσσηνιακό κόλπο, περνώντας ανοιχτά από την Φανερωμένη, το Καλαμάκι και το Ακρωτήριο με τους βράχους του τους απόκρημνους. Είναι καλοκαίρι. Δε φυσάει και ήρθαμε βόλτα με το φουσκωτό, πρώτη φορά δια θαλάσσης στον τόπο. Το ερώτημα που γεννιέται , έτσι όπως προσεγγίζουμε το μέρος από θαλάσσης,   είναι τι μπαρκάρανε, εδώ στον Ακρίτα με τις μεγάλες αμμουδερές πέτρες που είναι προφυλαγμένο από το Βενέτικο, ανατολικ ά , χωρίς όμως εγκαταστάσεις λιμανιού. Οι πειρατές θα ερχόντουσαν   εδώ στην ερημιά, με το ακατοίκητο βουνό από πάνω .   Και οι βοσκοί θα κατεβαίνανε την κατηφόρα του βουν...
Διαβάστε περισσότερα