Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

  Για   πολλά χρόνια δεν μου φτουρούσε ραδιόφωνο στο σπίτι. Το ένα δεν έπιανε, το άλλο έκανε παράσσιτα, το τρίτο χάλασε πολύ γρήγορα. Το στερεοφωνικό το έχουμε στο σαλόνι. Άβολο και δύσχρηστο. Μια μέρα, κάτι έψαχνα στα πράγματα που είχε αφήσει πίσω της η πεθερά μου - ένα σπίτι αποθήκη, από αυτά που λες κάποτε θα τα αδειάσω και όλο δεν αντέχεις το ψυχολογικό βάρος του αποχωρισμού - το είδα το μικρό τρατζίστορ στον πάγκο της κουζίνας. Μέσα στη σκόνη μοναχό του, σε αδράνεια για μια δεκαετία σχεδόν. Κρεμόταν το καλώδιό του, δίπλα στη μπρίζα. Εκεί στην κουζίνα, όπου το είχε η ηλικιωμένη γυναίκα συντροφιά και παρηγοριά. Το έπιασα στα χέρια μου, παραξενεμένη. Τόσα χρόνια πώς και είχε αυτό ξεμείνει, έτσι στην ίδια θέση, εδώ πίσω από το ψυγείο, που το πήραμε για ένα διάστημα όταν χάλασε το δικό μας, και την ηλεκτρική κουζίνα που κι αυτή τη χρησιμοποιήσαμε σε άλλο σπίτι. Το ξεσκόνισα και το έφερα στη δική μου - πιο ευρύχωρη, πιο καθαρή - κουζίνα. Το έβαλα στη μπρίζα και ...δούλεψε. Γύρι...

    - Καλησπέρα   σας. Τηλεφωνούμε από το ΔΕΔΗΕ. Είστε η κυρία Γούλα; η κυρία Ελένη Γούλα;. -Εγώ είμαι -Η διεύθυνσή σας είναι (λέει τη διεύθυνση) -Ναι. -Κυρία Ελένη θέλουμε να σας απασχολήσουμε λίγο. Γίναν εργασίες στην περιοχή σας και προέκυψε πρόβλημα στην τάση του ρεύματος. Ξέρετε τι είναι η τάση του ρεύματος κυρία Ελένη; -Τι εννοείτε; (κάτι μου είπε, που δεν το κατάλαβα, αλλά ο.κ δεν είμαι και ηλεκτρολόγος). Συνέχισε. -Τώρα θέλω να πάτε στον πίνακά σας. Είναι παλιός ο πίνακάς σας; -Ναι παλιός είναι. -Θέλω να πάτε και να δείτε αν γράφει κάπου R Ν . Κοιτάξατε κυρία Γούλα; Σε κάποιο σημείο πρέπει να γράφει αυτά τα δυο γράμματα. -Όχι δεν γράφει. -Εντάξει κυρία Ελένη. Τώρα θέλω να κάνουμε κάτι. Να πάτε στην κουζίνα και να βάλετε ένα κατσαρολάκι με λίγο νερό στο μάτι και να γυρίσετε το κουμπί μέχρι το 4. Με ακούτε; -Ναι σας ακούω. Πώς θα μετρήσετε όμως; δε θα με ρωτήσετε αν έχω αναμμένες κάποιες συσκευές. -Μετά αυτό. Μη βιάζεστε. -Να σας πω; πώς ξέρετε το όνομά μου; Ο λογαρ...

Λαμπίρες να φέρουτε μωρή! Όχι τίποτα τσάρφουλα! Χωνόμαστουνε στο λόγγο μέχρι κάτου τα Στεφάνια, για να τις βγάλουμε. Οι λαμπίρες ήτανε καϊμένες κουμαριές συνήθως, που είχανε μείνει δυο τρία χρόνια μετά τη φωτιά – καιγότανε και τότε το βουνό – είχε φύγει η μουτζούρα, είχανε πλυθεί καλά και είχανε γυαλίσει. Τις φέρναμε στο χωράφι που είχαμε τα ζωντόβολα, τις κόβαμε να είναι ίσιες, να μην εξέχει τίποτα και φκιάναμε τις αγκαλιές. Μετά, δέναμε τη ζαλιά. Τρεις αγκαλιές μαζί βάναμε και ερχόμαστουνε. Από το Δεντρούλι. Μαζί και τα ζωντόβολα. Οι προβατίνες, οι γίδες, τα βόϊδα. Μπαίνανε στα σπαρμένα οι γίδες και πώς να τις αμποδίσεις; Δεν μπορούσαμε να πετάξουμε πέτρες. Δε σηκώνεται το χέρι άμα είσαι ζαλωμένος.   Ξέρεις πόσο βαριά είναι η ζαλιά; Πού να ξέρω; Όσο την άκουγα είχα στο μυαλό μου τη γιαγιά. Τα στραβά της πόδια την καμπουριαστή ράχη, τα μαύρα ρούχα, τη μπόλια στο κεφάλι και μερικά λεπτά προσανάμματα κυρίως και καμιά αφάνα πάνω στη ράχη της. Δεμένα όλα με μια τριχιά στους ώμους με κ...

  Μπαρκάρω θα πει,   ανεβαίνω   στη βάρκα ( barca ) ή στο πλοίο , επιβιβάζομαι δηλαδή και ταξιδεύω   στη θάλασσα. Μπορεί να βάζω και κάποιον άλλον στη βάρκα για να ταξιδέψει. Άνθρωπο, ζώο ή ακόμη και εμπορεύματα. Εγώ μπαρκάρω, αυτόν τον μπαρκάρανε. Το μέρος όπου μπαρκάρουν μπορεί να ονομαστεί μπαρκαριό.   Έτσι όπως λέγεται το μέρος τούτο, που φτάσαμε σήμερα διασχίζοντας τον Μεσσηνιακό κόλπο, περνώντας ανοιχτά από την Φανερωμένη, το Καλαμάκι και το Ακρωτήριο με τους βράχους του τους απόκρημνους. Είναι καλοκαίρι. Δε φυσάει και ήρθαμε βόλτα με το φουσκωτό, πρώτη φορά δια θαλάσσης στον τόπο. Το ερώτημα που γεννιέται , έτσι όπως προσεγγίζουμε το μέρος από θαλάσσης,   είναι τι μπαρκάρανε, εδώ στον Ακρίτα με τις μεγάλες αμμουδερές πέτρες που είναι προφυλαγμένο από το Βενέτικο, ανατολικ ά , χωρίς όμως εγκαταστάσεις λιμανιού. Οι πειρατές θα ερχόντουσαν   εδώ στην ερημιά, με το ακατοίκητο βουνό από πάνω .   Και οι βοσκοί θα κατεβαίνανε την κατηφόρα του βουν...

Πήγαμε στον Πόρο. Πέρασμα θα πει. Ένα στενό πέρασμα και βρίσκεσαι στην απέναντι ακτή. Κατοικήθηκε από την ύστερη εποχή του Χαλκού - δηλαδή 1000-2000 χρόνια π.Χ. Μαρτυρίες από τότε είδαμε στον αρχαιολογικό χώρο της Καλαυρείας (καλή αύρα = καλός αέρας δηλαδή) όπου βρισκόταν ο ναός του Ποσειδώνα. Από κάτω αγναντεύαμε τη θάλασσα της Βαγιωνιάς- εκεί λένε ήταν το αρχαίο λιμάνι - και απέναντι τα νησιά Αίγινα και Αγκίστρι, τα Μέθανα με την Καημένη και πιο πέρα στο βάθος το Σούνιο με τον άλλο ναό - μεγαλόπρεπο αυτόν - ναό του Ποσειδώνα. Εκεί στον αρχαιολογικό χώρο δεν υπήρχε φύλακας, δεν πληρώσαμε εισιτήριο. Διαβάσαμε στις πινακίδες ότι ανασκαφές κάνει το Σουηδικό Ινστιτούτο και πήραμε πληροφορίες για τα κτίρια που υπήρχαν. Μόνο λίγες πέτρες σώζονται και κάτι βάσεις από κολόνες. Ένα χάλκινο αγαλματάκι του Ηρακλή - το σπουδαιότερο εύρημα - δεν ανέφερε η πινακίδα σε ποιο μουσείο βρίσκεται. Κάτω από τον ήλιο με τα καπέλα μας ευτυχώς, χωρίς αέρα και τα πουλιά στα ψηλά δέντρα - κοτσύφια νομίζω - για...