Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

  Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα μύθο. Τον βρίσκουμε στο Συμπόσιο του Πλάτωνα , όπου η παρέα του Σωκράτη προσπαθεί να προσδιορίσει τη φύση του έρωτα. Ανάμεσά τους βρίσκεται και   ο Αριστοφάνης. Παίρνει με τη σειρά του τον λόγο. Στην αρχή, λέει ο Αριστοφάνης τα ανθρώπινα γένη ήταν τρία. Το Α ρσενικό βλαστάρι του ήλιου, το Θηλυκό που φύτρωσε από τη γη και το Α νδρόγυνο που γεννήθηκε από τη Σελήνη. Είχαν μεγάλη δύναμη αυτά τα γένη, που την αντλούσαν από τους γονείς τους και ήθελαν να σκαρφαλώσουν στον Όλυμπο ,   να γκρεμίζουν από κει τους θεούς. Έκαναν συνέλευση οι Θεοί και ο πάνσοφος Δίας αποφάσισε να χωρίσει τα γένη στη μέση. Και πιο αδύναμα θα γ ινόντουσαν έτσι   και πιο χρήσιμα θα ήταν αφού θα πολλαπλασιάζονταν   και θα πρόσφεραν περισσότερες θυσίες κλπ . Έγινε ο χωρισμός , αλλά ο ι καινούριοι άνθρωποι νιώθανε μισοί αφού τους έλλειπε το χωρισμένο κομμάτι τους γι αυτό συνεχώς   γυρεύανε να βρούνε το άλλο μισό τους ώστε να ξαναγίνουν ολόκληροι. “ Έτσι ρίζωσε [1...

    Για   πολλά χρόνια δεν μου φτουρούσε ραδιόφωνο στο σπίτι. Το ένα δεν έπιανε, το άλλο έκανε παράσιτα, το τρίτο χάλασε πολύ γρήγορα. Το στερεοφωνικό το έχουμε στο σαλόνι. Άβολο και δύσχρηστο. Μια μέρα, κάτι έψαχνα στα πράγματα που είχε αφήσει πίσω της η πεθερά μου - ένα σπίτι αποθήκη, από αυτά που λες κάποτε θα τα αδειάσω και όλο δεν αντέχεις το ψυχολογικό βάρος του αποχωρισμού - το είδα το μικρό τραντζίστορ στον πάγκο της κουζίνας. Μέσα στη σκόνη μοναχό του, σε αδράνεια για χρόνια. Κρεμόταν το καλώδιό του, δίπλα στην πρίζα. Εκεί στην κουζίνα, όπου το είχε η ηλικιωμένη γυναίκα συντροφιά και παρηγοριά. Το έπιασα στα χέρια μου, παραξενεμένη. Τόσα χρόνια πώς και είχε αυτό ξεμείνει, έτσι στην ίδια θέση, εδώ πίσω από το ψυγείο, που το πήραμε για ένα διάστημα όταν χάλασε το δικό μας, και την ηλεκτρική κουζίνα που κι αυτή τη χρησιμοποιήσαμε σε άλλο σπίτι. Το ξεσκόνισα και το έφερα στη δική μου - πιο ευρύχωρη, πιο καθαρή - κουζίνα. Το έβαλα στην πρίζα και ...δούλεψε. Γύρισα τα ...

    - Καλησπέρα   σας. Τηλεφωνούμε από το ΔΕΔΗΕ. Είστε η κυρία Γούλα; η κυρία Ελένη Γούλα;. -Εγώ είμαι -Η διεύθυνσή σας είναι (λέει τη διεύθυνση) -Ναι. -Κυρία Ελένη θέλουμε να σας απασχολήσουμε λίγο. Γίναν εργασίες στην περιοχή σας και προέκυψε πρόβλημα στην τάση του ρεύματος. Ξέρετε τι είναι η τάση του ρεύματος κυρία Ελένη; -Τι εννοείτε; (κάτι μου είπε, που δεν το κατάλαβα, αλλά ο.κ δεν είμαι και ηλεκτρολόγος). Συνέχισε. -Τώρα θέλω να πάτε στον πίνακά σας. Είναι παλιός ο πίνακάς σας; -Ναι παλιός είναι. -Θέλω να πάτε και να δείτε αν γράφει κάπου R Ν . Κοιτάξατε κυρία Γούλα; Σε κάποιο σημείο πρέπει να γράφει αυτά τα δυο γράμματα. -Όχι δεν γράφει. -Εντάξει κυρία Ελένη. Τώρα θέλω να κάνουμε κάτι. Να πάτε στην κουζίνα και να βάλετε ένα κατσαρολάκι με λίγο νερό στο μάτι και να γυρίσετε το κουμπί μέχρι το 4. Με ακούτε; -Ναι σας ακούω. Πώς θα μετρήσετε όμως; δε θα με ρωτήσετε αν έχω αναμμένες κάποιες συσκευές. -Μετά αυτό. Μη βιάζεστε. -Να σας πω; πώς ξέρετε το όνομά μου; Ο λογαρ...

Λαμπίρες να φέρουτε μωρή! Όχι τίποτα τσάρφουλα! Χωνόμαστουνε στο λόγγο μέχρι κάτου τα Στεφάνια, για να τις βγάλουμε. Οι λαμπίρες ήτανε καϊμένες κουμαριές συνήθως, που είχανε μείνει δυο τρία χρόνια μετά τη φωτιά – καιγότανε και τότε το βουνό – είχε φύγει η μουτζούρα, είχανε πλυθεί καλά και είχανε γυαλίσει. Τις φέρναμε στο χωράφι που είχαμε τα ζωντόβολα, τις κόβαμε να είναι ίσιες, να μην εξέχει τίποτα και φκιάναμε τις αγκαλιές. Μετά, δέναμε τη ζαλιά. Τρεις αγκαλιές μαζί βάναμε και ερχόμαστουνε. Από το Δεντρούλι. Μαζί και τα ζωντόβολα. Οι προβατίνες, οι γίδες, τα βόϊδα. Μπαίνανε στα σπαρμένα οι γίδες και πώς να τις αμποδίσεις; Δεν μπορούσαμε να πετάξουμε πέτρες. Δε σηκώνεται το χέρι άμα είσαι ζαλωμένος.   Ξέρεις πόσο βαριά είναι η ζαλιά; Πού να ξέρω; Όσο την άκουγα είχα στο μυαλό μου τη γιαγιά. Τα στραβά της πόδια την καμπουριαστή ράχη, τα μαύρα ρούχα, τη μπόλια στο κεφάλι και μερικά λεπτά προσανάμματα κυρίως και καμιά αφάνα πάνω στη ράχη της. Δεμένα όλα με μια τριχιά στους ώμους με κ...