Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

Της είχα τηλεφωνήσει κ αι   είχα κανονίσει να τη δω μια Κυριακή πρωί. Έψαχνα κείνο τον καιρό πληροφορίες για τον Εμφύλιο. Είχα χωθεί στα βιβλία, στις μαρτυρίες και σε ό,τι μπορούσε να μειώσει την άγνοιά μου. Τη σκεφτόμουν και αισιοδοξούσα. Αυτή θα π αρατηρούσε, θα ένιωθε ,   θα ρουφούσε , υπολόγιζα . Θα τα έχει μέσα της όλα όσα έγιναν . Μόλις τη ρωτήσω, θα ανοίξει μια τρ υπούλα και θα τρέξουν τα στοιβαγμένα της, φανταζόμουν. Όσο διάλεγα τα γλυκά που θα της πήγαινα, σκεφτόμουν ότι ή ταν ο πατέρας της που σκοτώθηκε, κι εκείνη η μοναδική του κόρη κ αι   μετά , όταν χάθηκε κείνος,   θα έπρεπε   να υπακούει στον μεγαλύτερο αδερφό της, δηλαδή αυτόν που έγινε μετά ο δικός μου πατέρας. Έτσι συνέβαινε τότε στις οικογένειες. Και αυτό μπορεί να δυσκόλευε κι άλλο την κατάσταση, σκεφτόμουν . Με υποδέχθηκε με συγκίνηση νομίζω. Ό μως δε θυμόταν ε   τίποτα. . .   ή δεν ήξερε ή δεν ήθελε να μου πει. Μόνο, “ χα η μένα τα είχαμε ”, επαναλάμβανε . -Γιατί; Ήταν κι άλλοι στ...

    Για   πολλά χρόνια δεν μου φτουρούσε ραδιόφωνο στο σπίτι. Το ένα δεν έπιανε, το άλλο έκανε παράσιτα, το τρίτο χάλασε πολύ γρήγορα. Το στερεοφωνικό το έχουμε στο σαλόνι. Άβολο και δύσχρηστο. Μια μέρα, κάτι έψαχνα στα πράγματα που είχε αφήσει πίσω της η πεθερά μου - ένα σπίτι αποθήκη, από αυτά που λες κάποτε θα τα αδειάσω και όλο δεν αντέχεις το ψυχολογικό βάρος του αποχωρισμού - το είδα το μικρό τραντζίστορ στον πάγκο της κουζίνας. Μέσα στη σκόνη μοναχό του, σε αδράνεια για χρόνια. Κρεμόταν το καλώδιό του, δίπλα στην πρίζα. Εκεί στην κουζίνα, όπου το είχε η ηλικιωμένη γυναίκα συντροφιά και παρηγοριά. Το έπιασα στα χέρια μου, παραξενεμένη. Τόσα χρόνια πώς και είχε αυτό ξεμείνει, έτσι στην ίδια θέση, εδώ πίσω από το ψυγείο, που το πήραμε για ένα διάστημα όταν χάλασε το δικό μας, και την ηλεκτρική κουζίνα που κι αυτή τη χρησιμοποιήσαμε σε άλλο σπίτι. Το ξεσκόνισα και το έφερα στη δική μου - πιο ευρύχωρη, πιο καθαρή - κουζίνα. Το έβαλα στην πρίζα και ...δούλεψε. Γύρισα τα ...

    - Καλησπέρα   σας. Τηλεφωνούμε από το ΔΕΔΗΕ. Είστε η κυρία Γούλα; η κυρία Ελένη Γούλα;. -Εγώ είμαι -Η διεύθυνσή σας είναι (λέει τη διεύθυνση) -Ναι. -Κυρία Ελένη θέλουμε να σας απασχολήσουμε λίγο. Γίναν εργασίες στην περιοχή σας και προέκυψε πρόβλημα στην τάση του ρεύματος. Ξέρετε τι είναι η τάση του ρεύματος κυρία Ελένη; -Τι εννοείτε; (κάτι μου είπε, που δεν το κατάλαβα, αλλά ο.κ δεν είμαι και ηλεκτρολόγος). Συνέχισε. -Τώρα θέλω να πάτε στον πίνακά σας. Είναι παλιός ο πίνακάς σας; -Ναι παλιός είναι. -Θέλω να πάτε και να δείτε αν γράφει κάπου R Ν . Κοιτάξατε κυρία Γούλα; Σε κάποιο σημείο πρέπει να γράφει αυτά τα δυο γράμματα. -Όχι δεν γράφει. -Εντάξει κυρία Ελένη. Τώρα θέλω να κάνουμε κάτι. Να πάτε στην κουζίνα και να βάλετε ένα κατσαρολάκι με λίγο νερό στο μάτι και να γυρίσετε το κουμπί μέχρι το 4. Με ακούτε; -Ναι σας ακούω. Πώς θα μετρήσετε όμως; δε θα με ρωτήσετε αν έχω αναμμένες κάποιες συσκευές. -Μετά αυτό. Μη βιάζεστε. -Να σας πω; πώς ξέρετε το όνομά μου; Ο λογαρ...

   Εί ναι μια σκηνή από ταινία του Όρσον Ουέλς. Κάθε φορά που κάποιος φεύγει απ’ τη ζωή, κάθε φορά που ένα σπίτι αδειάζει από ανθρώπους και τα πράγματά του μένουνε ορφανά - ράφια γεμάτα βιβλία, ξέχειλες ντουλάπες με ρούχα, κατσαρολικά, ποτήρια, μαχαιροπίρουνα, πατάρια πατικωμένα, έπιπλα και μικροπράγματα παντού - εγώ σκέφτομαι αυτή τη σκηνή. Την ανασύρω στη μνήμη μου, έτσι όπως έχει εντυπωθεί και αλλοιωθεί απ’ τον χρόνο. Τη σκέφτομαι ακόμη και όταν αναγκάζομαι να στριμώχνω τα ρούχα μου στη ντουλάπα ή όταν τακτοποιώ τα ντουλάπια της κουζίνας ή βγάζω τα πράγματα για να τα καθαρίσω. Ποτήρια, φλυτζάνια, πιάτα, κατσαρόλες, μαχαιροπίρουνα... Τόσα πράγματα! Τόσα πολλά πολλά πράγματα!   Ο μεγιστάνας βέβαια Κέιν δεν είχε τη δικιά μου παλιατζουρία, τα φτηνοπράγματα, τα παράταιρα δώρα γάμου και τα κακόγουστα μπιμπλό μου. Εκεί, στην ταινία όλα ήταν πολύτιμα, πανάκριβα, σπάνια, μοναδικά κι εντυπωσιακά. Συγκεντρωμένα στα σαλόνια, στους διαδρόμους, στα ταβάνια, στα δωμάτια, στους κήπους...