Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

Είμαστε οι επιλογές μας. Η συνείδηση (αυτή που λένε ότι υπάρχει σε κάθε θνητό άνθρωπο και τον γρατζουνάει τσικι τσίκι ως που να ξεράσει το γάλα της μάνας του) φαίνεται σε ό,τι επιλέγουμε, όχι γιατί αν κάνουμε λάθος θα πάμε στην Κόλαση, θα βαρύνει το Κάρμα μας ή θα μας πιάσει η τσιμπίδα του νόμου, αλλά γιατί η επιλογή της μιας ή της άλλης ενέργειας, του ενός και όχι του άλλου φίλου και ούτω καθεξής, καθορίζει την ύπαρξη και την υπόστασή μας. Συχνά, οι άνθρωποι όταν δυσκολευόμαστε να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο, όταν βρισκόμαστε σε διλήμματα και μεγάλους προβληματισμούς δοκιμάζουμε να ξορκίσουμε τα πράγματα με τις λέξεις. Βρίσκοντας λέξεις, ταιριάζοντας φράσεις με συνοχή που αποδέχεται ο ανθρώπινος νους – αυτός που οργανώνει, φαντάζεται, αποδέχεται, απορρίπτει κλπ, μια παράγραφος ρήματα για τις λειτουργίες και τις χάρες του νου – η επιλογή μας, γίνεται “δέον” και στυλώνεται στα πόδια της. Κάτι πόδια γερά αν οι λέξεις φυσάνε κι αναπνέουν ή χολερικά και εξαντλημένα αν οι λέξεις τσαλαβουτάν...

  Σταμάτησα και πλησίασα στο άνοιγμα της πόρτας να ρίξω μια ματιά, όπως κάνουμε όταν επισκεπτόμαστε ένα άγνωστο μέρος, όταν μας κάνει εντύπωση κάτι και μας κεντρίζει την περιέργεια, όπως όταν θέλουμε να εξερευνήσουμε ή σαν μια κίνηση αυθόρμητη, αδιάκριτη πέρα ως πέρα, που όμως συμβαίνει σε όλους μας σχεδόν αντανακλαστικά (ή μήπως ατταβιστικά για να προφυλαχθούμε από τον κίνδυνο;) αμέτρητες φορές στη ζωή μας. Σκύβουμε λίγο το κεφάλι, γέρνουμε το σώμα, στρίβουμε την πλάτη, να δούμε τι γίνεται πίσω από τον τοίχο, από την πόρτα που μια στιγμή άνοιξε. Ο ηλικιωμένος άγνωστος σε μένα άντρας είχε πιάσει τη σιδερένια πόρτα με τα δυο του χέρια έτοιμος να την κλείσει, μια κίνηση κοινή στους ανθρώπους. Παίρνουν ανάσα, μαζεύουν τη δύναμη στα χέρια φουσκώνουν τα μπράτσα. Εκεί σ’ αυτή τη χρονική διαίρεση – είναι αποτέλεσμα φυσικού τύπου, ο οποίος συναρτάται από τις δυνάμεις του ανθρώπου και το βάρος της πόρτας – είπα τις πιο σημαντικές λέξεις εκείνης της ημέρας, που μάλλον καθόρισαν την από κ...

  Πήρα τους δρόμους της θάλασσας τότε που σκορπίζανε κι άλλοι ένας –ένας από το ρημαδιό της ζωής μας. Πολλοί δικοί μου τότε μαζί και τα δυο μου παιδιά βρήκανε δουλειά στο εξωτερικό και ξενιτευτήκαν. Κι εγώ όμως στην ξενιτιά πήγα, αφού δ εν   ήξερα τι είναι να σε περιτριγυρίζει το νερό, να μη μπορείς να περάσεις με τα πόδια σου βουνά και λαγκάδια, να μη φτάνεις οδηγώντας αυτοκίνητο σε μεγάλο νοσοκομείο, στη μάνα σου που έπαθε ατύχημα, στο παιδί σου που ακόμη κι αν μεγάλωσε σε χρειάζεται. Να πρέπει να περιμένεις καράβι, τη θάλασσα και τον αέρα να κοπάσουν ή τις απεργίες και τις στάσεις να σε ευνοήσουν. Να προσεύχεσαι στην Παναγιά, τον Αη Στράτη, τον Αη Γεράσιμο και τους χίλιους Αγίους, κάθε στρέμμα και Άγιος κάθε οικογένεια και εκκλησάκι.   Δεν ήξερα πώς είναι αυτή η ανθρώπινη ανημπόρια κολλημένη στο πετσί, κληρονομημένη πιθανόν στο DNA του νησιώτη, που δεν τον νοιάζει η θάλασσα, που δε νιώθει αποκλεισμό αλλά ασφάλεια και ανάγκη. Ανάγκη να τη βλέπει τη θάλασσα, να την...

  Και να πώς έχουν τα πράγματα: Μέσα στις ημέρες του Πάσχα, όταν όλοι μέναμε στα σπίτια μας αποκλεισμένοι με διαταγή της κυβέρνησης και τη σύμφωνη γνώμη, ή την εντολή, του παγκόσμιου διευθυντηρίου, μου τηλεφώνησε χωρίς καμιά προηγούμενη προειδοποίηση, μια πολύ πλούσια γυναίκα – από κείνους τους πλούσιους που όσο περνάει ο καιρός και σφίγγουν τα δύσκολα για τον κόσμο, γίνονται πλουσιότεροι – και μου ζήτησε να συνεργαστούμε (εντάξει όχι η ίδια προσωπικά, αλλά ένας υπάλληλος, εκπρόσωπός της). Δεν μου ήταν άγνωστη η περίπτωσή της Αθηνάς Χ., ούτε παραξενεύτηκα που ενδιαφέρθηκε για μένα. Για να είμαι ειλικρινής την περίμενα αυτή την πρόσκληση. Απ’ όλους τους διεκδικητές του πύργου η Αθηνά Χ. είχε δείξει, από όσο ήξερα, τη δυνατότερη επιθυμία, αφού είχε σύρει τον καθηγητή και τη γυναίκα του στα δικαστήρια, γεγονός που τους είχε επηρεάσει πολύ σοβαρά και τους δυο. Η Μαρία είχε εγκαταλείψει το νησί και την οικογένεια και είχε ακολουθήσει τον ταξιδιώτη, ενώ ο καθηγητής πεισμωμένος και αμετακ...