Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

Medusa   Πρώτα η Έλενα μας μίλησε για την αίθουσα. Μας έδειξε πώς σχηματίζει μια μικρή ανωφέρεια και πώς συνδέεται με τα γύρω κτίρια και τον χαρακτήρα τους. Απέξω το εβραϊκό Μουσείο ANOHA   για παιδιά, μας είπε, κι εκείνος ο βραδύπους από τα ανακυκλωμένα υλικά, που μια φορά τη βδομάδα κατεβαίνει απ' την οροφή. Μόνο μια φορά την εβδομάδα. Γαντζωμένος ο βραδύπους μεταξύ οροφής και ορόφων αγκάλιαζε το τελευταίο Α της επιγραφής, φωτισμένος και ορατός μέσα σ’ αυτή τη βραδινή του κάθοδο. Δεν είχα διαβάσει τα κείμενα, δεν είχα υποψιαστεί τα έργα. Μόνο τα ονόματα των εφτά αρχικών σταθμών ήξερα και τον αινιγματικό τίτλο της έκθεσης,   Medusa . Η Μέδουσα, θυμόμουν απ’ το σχολείο, ήταν μια από τις τρεις Γοργόνες, η θνητή, που την αποκεφάλισε ο Περσέας. Τα κρυμμένα, όσα προηγήθηκαν και ακολούθησαν όμως, δεν τα είχα μάθει στο σχολείο. Για την πανέμορφη ιέρεια της Αθηνάς δηλαδή, τη Μέδουσα με τα υπέροχα μαλλιά, που την πόθησε πολύ ο Ποσειδώνας και την έκανε δική του στον ίδιο της το να...

  Ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι της ζωής μας. Θέλουμε να αποφασίσουμε για κάτι πολύ σοβαρό. Αν θα δεχτούμε για παράδειγμα μια επαγγελματική πρόταση, αν θα μείνουμε ή θα φύγουμε από τη χώρα, αν θα κάνουνε ένα γάμο, μια σχέση κλπ. Η υπόθεση αυτή εργασίας είναι κοινή στους ανθρώπους, αφού όλοι μας έχουμε βρεθεί ή θα βρεθούμε σε σταυροδρόμια, όπου καλούμαστε να επιλέξουμε δρόμο ζωής και δράσης. Το θέμα απασχολεί και εμπνέει τη Μυθολογία. Θυμόμαστε το μύθο του Ηρακλή, όταν ήταν να επιλέξει την ανηφόρα της Αρετής ή την κατηφόρα της Κακίας. Εμπνέει επίσης την Τέχνη αλλά και τη Φιλοσοφία. Από την Τέχνη αναφέρω μόνο τον Καβάφη και ένα από τα δυνατότερα ποιήματά του τη μεγάλη Άρνηση (Che fece… il gran rifiuto). Από τη Φιλοσοφία θυμίζω τον Σάρτρ, ο οποίος αναλύει την ευθύνη της απόφασης με τρόπο πολύ παραστατικό στον «Εγκαταλειμμένο   Άνθρωπο». Είναι μόνος, υποστηρίζει ο Σάρτρ, εγκαταλειμμένος ο άνθρωπος μπροστά στην απόφασή του κάθε φορά. Ακόμη κ...

« Δεν έκανα ταξίδια μακρινά τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα» Π. Καρασούλος, « Μικρή πατρίδα» Δραστήριο μέλος της Συντακτικής Επιτροπής τού ανά χείρας περιοδικού « Μανδραγόρας», η Ελένη Γούλα εξέδωσε το φθινόπωρο του 2015 τη συλλογή διηγημάτων και εικόνων με τον αφοπλιστικό τίτλο Όταν περάσει η εποχή των ταξιδιών και έρθει ο καιρός των δέντρων . Η συλλογή –της οποίας έξι διηγήματα και δύο εικόνες είχαν κάνει ήδη τις πρώτες τους δημοσιεύσεις– είναι εμπλουτισμένη με δέκα φωτογραφίες σε άσπρο - μαύρο από το αρχείο της συγγραφέως και της Ελένης - Κατερίνας Κιούση. Στην Κιούση ανήκει και η αξιομνημόνευτη κινηματογραφική φωτογραφία του εξωφύλλου. Η συλλογή αποτελεί το δεύτερο βιβλίο πεζογραφίας της Γούλα, καθόσον προηγήθηκαν τα διηγήματα με τον τίτλο Σοκολάτα και άλλες αμαρτίες , από τις ίδιες εκδόσεις. Η γνωστή πλέον Σοκολάτα και άλλες αμαρτίες κάνει τη διαδρομή της από την άνοιξη του 2011. Εκεί, εντός δεκαεπτά αφηγήσεων, γίνεται λόγος για τη μεταμόρφωση μιας α...

Στο δεύτερο λογοτεχνικό βιβλίο της (το πρώτο «Σοκολάτα και άλλες αμαρτίες»), αλλά μετά από μακρά διαδρομή στους λογοτεχνικούς δρόμους, η φιλόλογος και εκπαιδευτικός Ελένη Γούλα περιπλανιέται στην εποχή της κρίσης και προσφέρει στον αναγνώστη 18 διηγήματα και 23 «εικόνες» (καθώς και 9 φωτογραφίες, επιπλέον αυτής του εξωφύλλου). Οι «εικόνες» μοιάζουν σπαράγματα ημερολογίου (από το 2007 μέχρι το 2015), αποτελούν καταγραφές όσων συμβαίνουν γύρω της ή μέσα της (κάποιες φορές και αναμνήσεις), που καταλήγουν συνήθως σ’ ένα είδος επιμύθιου, σ’ ένα απόφθεγμα ή μάλλον σ’ ένα απόσταγμα βαθύτερης σκέψης. Ό,τι παρατηρεί και καταγράφει την προβληματίζει, την κινητοποιεί, την ανησυχεί, την ανατριχιάζει. Είναι μεγάλα ή μικρά γεγονότα, σημαντικά η ασήμαντα περιστατικά, κεφάλαια αλλά, κυρίως, υποσημειώσεις της ζωής, με τις δικές της αντιδράσεις και σκέψεις απέναντι σ’ αυτά, αν και μερικές φορές αρκεί η περιγραφή, για να διαφανούν οι σκέψεις, για να εισβάλουν στον δικό σου εφησυχασμό, να...

  Ο καιρός των δέντρων, κι ένα μαλάκωμα της ψυχής Γράφει η Κούλα Αδαλόγλου // Ελένη Γούλα, «Όταν περάσει η εποχή των ταξιδιών …και έρθει ο καιρός των δέντρων», εκδ. Μανδραγόρας, 2015 Στο βιβλίο της Ελένης Γούλα   Όταν περάσει η εποχή των ταξιδιών … και έρθει ο καιρός των δέντρων   γίνεται μια πολύ ενδιαφέρουσα σύζευξη εκτεταμένων διηγημάτων και «εικόνων», όπως τις ονομάζει η συγγραφέας. Σύντομων δηλαδή αφηγήσεων, μικροαφηγήσεων, όπως τις ονομάζουμε, που αρκετές φορές συνοδεύονται με πραγματικές εικόνες/φωτογραφίες. Το ύφος των μικροαφηγήσεων γέρνει κάποτε προς το χρονογράφημα, άλλοτε προς την είδηση, κρατώντας μικρότερη ή μεγαλύτερη απόσταση από την πραγματικότητα. Πάντοτε συνοδεύονται από ημερομηνία, που είτε είναι άμεση αναφορά σε κάποιο γεγονός είτε παραπέμπει έμμεσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσης.

Σοκολάτα και άλλες αμαρτίες Διηγήματα Εκδ. Μανδραγόρας, 2011 Κατ’ αρχήν θα ήθελα (κι εγώ) να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας, και να ευχαριστήσω τους οικοδεσπότες μας και φυσικά την Ελένη που με κάλεσε να είμαι εδώ απόψε και να πω δυο λόγια στην παρουσίαση του βιβλίου της. Ένα βιβλίο, ιδιαίτερα ένα φρέσκο βιβλίο όπως το παρόν, πάντοτε αντιπροσωπεύει πάνω απ’ όλα κόπο – τον πνευματικό και συγκινησιακό κόπο να γραφεί (ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι να αποφασίσει ο συγγραφέας ότι φτάνει πια), τον κόπο όλης της διαδικασίας της έκδοσης και της διανομής μέχρι να φτάσει στον αναγνώστη, και τελικά, τον κόπο του τελευταίου, την πράξη της ανάγνωσης, που ολοκληρώνει τον κύκλο και δίνει νόημα στο όλο εγχείρημα. Και παρόλο που οι ανταμοιβές διαφέρουν για κάθε εμπλεκόμενο, ακόμη και από ανάγνωση σε ανάγνωση, είναι πραγματικές κάθε φορά που έχουμε μια έντιμη προσφορά. Γιατί κάθε τι που προσφέρεται με έντιμες προθέσεις αποτελεί από μόνο του ανταμοιβή για τον δημιουργό και ...

Σοκολάτα και άλλες αμαρτίες Διηγήματα Εκδ. Μανδραγόρας, 2011 Σύμφωνα με το Γουΐλιαμ Φώκνερ, είναι δυσκολότερο να γράψει κανείς διήγημα παρά μυθιστόρημα. Κι είναι αλήθεια ότι χρειάζεται μια ειδική τεχνική για να επιτευχθεί, στην περιορισμένη έκταση που απαιτεί το διήγημα, η περίφημη «ενότητα ύφους», όπως την όρισε ο Πόε, η ισχυρή εκείνη «ενιαία εντύπωση» που το καθιστά εντελές και αξιομνημόνευτο. Η Ελ. Γούλα, σ` αυτή την πρώτη της προσωπική «δημόσια» εμφάνιση στην ελληνική γραμματεία –έχει προηγηθεί η συμμετοχή της στο συλλογικό έργο Τρεις ματιές τ` αλλάζουν όλα - δείχνει να διαθέτει και να χειρίζεται με μαεστρία αυτό το χάρισμα. Σε ελάσσονες τόνους, ιχνηλατεί τις διαδρομές ανθρώπων κατά βάσιν μοναχικών, ακόμα κι όταν ζουν και κινούνται ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Σε όλα τα διηγήματα πλανιέται μια αίσθηση ανεπίδοτου: ανεκπλήρωτες επιθυμίες, φευγαλέα όνειρα, ανεπίδοτες ζωές. Αυτό το γνώρισμα επιτείνεται από την ηθελημένη ασάφεια στην έκβαση ορισμένων διηγημάτων ( Γούνα...