Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

Της είχα τηλεφωνήσει κ αι   είχα κανονίσει να τη δω μια Κυριακή πρωί. Έψαχνα κείνο τον καιρό πληροφορίες για τον Εμφύλιο. Είχα χωθεί στα βιβλία, στις μαρτυρίες και σε ό,τι μπορούσε να μειώσει την άγνοιά μου. Τη σκεφτόμουν και αισιοδοξούσα. Αυτή θα π αρατηρούσε, θα ένιωθε ,   θα ρουφούσε , υπολόγιζα . Θα τα έχει μέσα της όλα όσα έγιναν . Μόλις τη ρωτήσω, θα ανοίξει μια τρ υπούλα και θα τρέξουν τα στοιβαγμένα της, φανταζόμουν. Όσο διάλεγα τα γλυκά που θα της πήγαινα, σκεφτόμουν ότι ή ταν ο πατέρας της που σκοτώθηκε, κι εκείνη η μοναδική του κόρη κ αι   μετά , όταν χάθηκε κείνος,   θα έπρεπε   να υπακούει στον μεγαλύτερο αδερφό της, δηλαδή αυτόν που έγινε μετά ο δικός μου πατέρας. Έτσι συνέβαινε τότε στις οικογένειες. Και αυτό μπορεί να δυσκόλευε κι άλλο την κατάσταση, σκεφτόμουν . Με υποδέχθηκε με συγκίνηση νομίζω. Ό μως δε θυμόταν ε   τίποτα. . .   ή δεν ήξερε ή δεν ήθελε να μου πει. Μόνο, “ χα η μένα τα είχαμε ”, επαναλάμβανε . -Γιατί; Ήταν κι άλλοι στ...

Πρέπει να μη φυσάει αέρας, να έχει στεγνώσει ο τόπος και να διαθέτεις επιδεξιότητα. Χρειάζεσαι: ένα κουβά με παλιόλαδα, μερικά κομμάτια παλιό τσουβάλι μουλιασμένα στο λάδι ή στο πετρέλαιο, στεγνές εφημερίδες ή άλλα χαρτιά και έναν καλό αναπτήρα κατά προτίμηση φλόγιστρο. Αν δεν διαθέτεις παλιόλαδα μπορείς να χρησιμοποιήσεις πετρέλαιο, κατά προτίμηση ξεθυμασμένο. Αφού εξοπλιστείς κατάλληλα, πρέπει να βρεις το σωστό σημείο για τη φωτιά σου. Να απέχει δηλαδή αρκετά από τα δέντρα, να είναι κοντά στους σωρούς με τα κλαριά και σε ανοιχτό σχετικά μέρος να μην εμποδίζεται η κυκλοφορία του αέρα. Μετά ξεκινάς τη διαδικασία. Τοποθετείς δυο τρεις καλές κλάρες στο έδαφος - να είναι ίσιες ή δυνατόν, να μην έχουν δηλαδή πολλές ανωμαλίες έτσι που να στρώνονται κατά μία έννοια στο χώμα - απάνω βάζεις το στουπί, από πάνω μια δυο κλάρες που να μην έχουν τιναχτεί τα φύλλα τους και φέρνεις και κοντά σου μερικές ακόμη με φύλλα και φούντες ή δυνατόν. Ύστερα παίρνεις την εφημερίδα και ανάβεις πάνω...

Υπήρχε ακόμη ένα ωραίο φρέσκο τρανταφυλλάκι. Σε ένα χρώμα ροζ ζωντανό πολύ. Γύρω γύρω κάτι πέτρες για να ορίζουν τον χώρο κι απάνω απλό γκρίζο χαλίκι. Ήταν απόγευμα. Ευτυχώς δεν έκανε καύσωνα αυτή τη μέρα και λίγα συννεφάκια σκεπάζανε που και που τον ήλιο. Αυτόν τον τρομακτικό ήλιο που μας ταλάνισε όλους φέτος το καλοκαίρι. Ο χώρος δεν έχει τόσους επισκέπτες όσους θα περιμέναμε, είπε αργότερα ο φύλακας. Ίσως επειδή είναι καινούριος και δεν τον ξέρουν πολλοί. Δεν τον περιλαμβάνουν τα προγράμματα. Οι δρόμοι που οδηγούν στην Αρχαία Μεσσήνη είναι στενοί. Τα λεωφορεία δύσκολα στρίβουν μέσα στα χωριά. Μικρά χωριά στις υπώρειες των βουνών. Πέρα ως πέρα βουνά. Από ψηλά μπορείς ωστόσο να δεις το τεράστιο αυτό αρχαιολογικό πάρκο της Μεσσηνίας, που συνδέθηκε με το όνομα του Πέτρου Θέμελη. 37 χρόνια της ζωής του αφιερωμένα σ’ αυτό το έργο. Σ’ αυτό το όραμα. “Το κάρμα μου το σκάμα μου”, έλεγε. Ένα ρόδο, μια κλαρίτσα σμυρτιάς λίγα λόγια απλά και καμιά σαρανταριά αμίλητοι άνθρωποι. Σ’ ευχαριστούμε Πέ...

  Ο φίλος μου είχε καφενείο εκεί. Καφέδες , ούζα, λίγο μεζέ. Κάπνιζε   πολύ. Μ έσα στο καφενείο και   έξω από αυτό. Όλοι καπνίζαμε τότε μα αυτός πιο πολύ. Κάναμε παρέα . Και π ώ ς είναι να δουλεύεις σε   τέτοια περιοχή ; τον είχα ρωτήσει. Πώς είναι να κάθεσαι ως αργά και να είναι όλοι αυτοί εκεί γύρω, οι πελάτες σου; Είχε κουνήσει   το   κ εφάλι , ή μπορεί και τα χέρια , τα   μάτια . Ίσως τίναξε και τα πόδια του.   Δ ε θυμάμαι. Έ χουν περ ά σει   τα χρόνια. Πάντως δε είχε απαντήσει κάτι από αυτά που φανταζόμουν μέσα στην ανόητη άγνοιά μου. Δεν είπε για παράδειγμα ότι πονάει η ψυχή του, ότι θυμώνει, ότι θέλει να πάρει μια σκούπα, ένα φτυάρι, να βάλει μια δυνατή βόμβα, να οπλίσει ένα καλάσνικοφ. Δεν ικανοποίησε τη ρηχή περιέργεια της ερώτησής μου. Όπως δε μιλούσε   και   ο πατέρας κάθε που τον   ρωτούσα. Για   κείνον όμως ήξερα και δεν επέμενα. Κοίταζα μόνο   το δίπλωμα   Ευγνωμοσύνης στο χωλ κρεμασμένο και άκουγα ...