το ωραίο ραδιόφωνο

 

Για πολλά χρόνια δεν μου φτουρούσε ραδιόφωνο στο σπίτι. Το ένα δεν έπιανε, το άλλο έκανε παράσσιτα, το τρίτο χάλασε πολύ γρήγορα. Το στερεοφωνικό το έχουμε στο σαλόνι. Άβολο και δύσχρηστο.

Μια μέρα, κάτι έψαχνα στα πράγματα που είχε αφήσει πίσω της η πεθερά μου - ένα σπίτι αποθήκη, από αυτά που λες κάποτε θα τα αδειάσω και όλο δεν αντέχεις το ψυχολογικό βάρος του αποχωρισμού - το είδα το μικρό τρατζίστορ στον πάγκο της κουζίνας. Μέσα στη σκόνη μοναχό του, σε αδράνεια για μια δεκαετία σχεδόν. Κρεμόταν το καλώδιό του, δίπλα στη μπρίζα. Εκεί στην κουζίνα, όπου το είχε η ηλικιωμένη γυναίκα συντροφιά και παρηγοριά.

Το έπιασα στα χέρια μου, παραξενεμένη. Τόσα χρόνια πώς και είχε αυτό ξεμείνει, έτσι στην ίδια θέση, εδώ πίσω από το ψυγείο, που το πήραμε για ένα διάστημα όταν χάλασε το δικό μας, και την ηλεκτρική κουζίνα που κι αυτή τη χρησιμοποιήσαμε σε άλλο σπίτι.

Το ξεσκόνισα και το έφερα στη δική μου - πιο ευρύχωρη, πιο καθαρή - κουζίνα. Το έβαλα στη μπρίζα και ...δούλεψε. Γύρισα τα κουμπιά του - ροδέλες, ένα για την ένταση, το άλλο για τους σταθμούς. Καθαρός ήχος, καμπάνα σήμα.

Η πρώτη κίνησή μου πια όταν ξυπνήσω το πρωί και βάλω το μπρίκι για τον καφέ. Ειδήσεις, τραγούδια, κουτσομπολιά, αναλύσεις. Την αγαπάω αυτή τη συντροφιά. Δεν με καπελώνει όπως η τηλεόραση. Δεν με απορροφά όπως ο υπολογιστής, το κινητό, το ίντερνετ.

Ευγνώμων και ευχαριστώ.    

Άκουγα και όταν ήμουν μικρή. Είχαμε ένα γαλαζογκρίζο στο χτήμα που δεν έπιανε fm. Γύριζε τα κουμπιά ο πατέρας, γκρίνιαζε η μάνα μου. Άστο και έλα να φάμε. Δεν καθόταν για φαγητό ο πατέρας, αν δεν έβρισκε ένα σταθμό που να ακούγεται. Τα μεσημέρια ξαπλώναμε. Εγώ κάτω από την κληματαριά, εκεί που φτιάχναμε με την Τασία δρόμους και πολιτείες. Αναζητήσεις του ελληνικού ερυθρού σταυρού και ανακοινώσεις για τα πεδία βολής, θυμάμαι να ακούγονται από τα ερτζιανά. Και ο Καραγκιόζης. [Μα πόσο μεγάλη πια είμαι; σαν την Ακρόπολη;]

Αργότερα που γύριζα απ’ το Γυμνάσιο στο σπίτι, τα απογεύματα άκουγα τα τραγούδια της παρέας. Μοσχολιού, Νταλάρας, Κουγιουμτζής, Γκάτσος... είχαμε και fm σε κείνο το ράδιο. Όχι κασέτες. Μόνο fm. Μαγείρευα κοκκινιστό τραχανά, να βρούνε οι γονείς μου έτοιμο φαγητό ή κοκκινιστές χυλοπίτες. Έτριβα τη ντομάτα στην τρυπητό (πασόρα). Πρώτα κομμάτια στα τέσσερα και πάνω από τη φωτιά να μαλακώσει η φλούδα. Δεν την ήθελαν μέσα στο φαγητό τη φλούδα. Αυτό το είχα μάθει. Αλλά πώς να κανονίσω την ποσότητα δεν ήξερα. Θα ρίχνεις τις χυλοπίτες μέχρι να φανούν από πάνω. Μη γίνουν νερομπλούμ ούτε πηχτές.

Καμιά φορά άκουγα και τραγούδια του Σαββόπουλου. Τη Συννεφούλα ή το Μία η Άνοιξη. Μέχρι εκεί.

Μετά μεγάλωσα. Άκουγα κασέτες, σι-ντι και κατεβασμένα τραγούδια σε στικάκι. Όμως δεν συγκρίνονται οι επιλογές που έκανα μόνη μου με τούτη την προσμονή του ραδιοφώνου. Λατρεύω τους παραγωγούς που κρατούν συντροφιά. Που δεν αυτοπροβάλλονται αλλά αφήνουν την καλοσύνη να κυλήσει στον αέρα. Χωρίς σύρματα, με κείνο το αόρατο και άυλο που αγγίξει όμως αδιαμεσολάβητα τον συνάνθρωπο που είμαστε όλοι.

10/10/25

Ελένη Γούλα

φωτ:  Marc Gabor