Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

    Αφιερώνεται στους δασοπυροσβέστες και στους εθελοντές   Ο άντρας είχε μπει στην αυλή μαυροψημένος και κουρελιασμένος. Μουτζούρες στο πρόσωπό του, δεν έβλεπα αν είχε ρυτίδες, αν ήτανε ξυρισμένος ή αν βγαίνανε τρίχες στα μάγουλα. Έχωσε τα χέρια του στον κουβά κι έσκυψε το κορμί του, διπλωμένος στα δυο. Αν ήταν δυνατόν να χωρέσει μέσα στο νερό ως τις πατούσες. Σαν κάτι διψασμένα σκυλιά, που ρουφάνε με τη γλώσσα τους λαχανιασμένα. Σφηνωμένο το κεφάλι στο σβέρκο, κι όταν σηκώσουν τα μάτια στον άνθρωπο, που γεμίζει και ξαναγεμίζει το πιατάκι τους, τα βλέπεις να στάζουνε λύπη. Είχε καταξεσκιστεί να βαράει τις φλόγες, να σηκώνει το χώμα για να σκεπάσει τις ρίζες και τα κουφάρια που καίγανε. Μέσα στη μαυρίλα το πουκάμισο δεν ξεχώριζες χρώματα. Το παντελόνι του χοντρό με τα μπατζάκια μέσα στις δερμάτινες μπότες, και στη μέση σφιγμένη η ζώνη. Χωρίς κοιλιά, χωρίς καμπουριασμένη ράχη. Σκέπαζε το κεφάλι του ένα πανί δεμένο κόμπο πίσω στο σβέρκο σαν τους βεδουίνους που ...

  Η πρώτη φορά ήτανε με τη Γιώτα. Καλοκαίρι. Διακοπές. Το προηγούμενο βράδυ είχαμε κοιμηθεί στο κοριτσίστικο δωμάτιό της και είχα γνωρίσει τους γονείς της. Την αγαπούσαν και τη νιάζονταν πολύ. Μοναχοπαίδι. Να προσέχετε, μας είπε η μάνα της όρθια στο ταρατσάκι, που μετά θα το αναγνώριζα σε ποιήματα και πεζά της φίλης μου – όσα πρόλαβε να γράψει ως τα 58. Τότε ακόμη, ούτε ποιήματα ούτε άσπρες τρίχες στα μαλλιά μας. Μόνο 27, πρωτοδιόριστες καθηγήτριες στη Μεσσηνία. Είχα ένα Austin Morris παλιό ταλαιπωρημένο, που αντιπαθούσε τους χωματόδρομους και τις ανώμαλες επιφάνειες. Η ανάβασή μας όλο πέτρες, κροκάλες, λακκούβες και γράνες. Άκουγα το ψυγείο – πάλι θα ξεκόλλησε, σκεφτόμουν – όμως τα βουνά με είχαν ήδη ρουφήξει. Το ίδιο όπως και τώρα. Φουσκώνει το στήθος μου πίσω από το τιμόνι. Κι αυτό το αυτοκίνητο, άσπρο όπως το Ώστεν και μικρό. Χωρίς προβλήματα όμως, γλιστράει στην άσφαλτο. Πουθενά κροκάλες ή χωματόδρομοι 35 χρόνια μετά. Σκέφτομαι την πρόωρα χαμένη φίλη μου, όσο οι άλλοι ...

  Μπήκε το άσπρο αγκάθι στο δάχτυλο, όπως έσκυψε να κόψει το μπουμπούκι. -Τράβα τα έτσι! Χωρίς ουρά. Βλέπεις να έχουν ουρές εκεί στα βαζάκια που τα αγοράζεις; Μόνο πρόσεχε! Τρυπάνε. Δε φορούσε γάντια. Ήταν απροετοίμαστη. Κι αυτή, της έδειχνε. -Όχι τα γελαστά. Θα ανοίξουνε στο νερό και μετά είναι άχρηστα. Μουχλιάζουνε. Θα διαλέγεις τα σφιχτά μπουμπούκια. Ή τούτα που μοιάζουν με βαρελάκι. Έχουνε σπόρια μέσα. Τα κόβω φετούλες. Είναι πολύ νόστιμα. Και να μην το πατάς το φυτό. Θα ξανάρθουμε να ξαναμαζέψουμε, αργότερα. Ως το τέλος του καλοκαιριού αυτά θα μπουμπουκιάζουν. Πάνω κάτω στο κτήμα. Με τον ήλιο στην πλάτη. Γιατί στο κεφάλι είχε καπέλο. Δεν ήξερε πού να πάει και τι να κάνει. Της πρότειναν αυτή την εκδρομή. Ο Παύλος έβαζε το σπίτι, που μόλις είχε κληρονομήσει από την ανύπαντρη θεία του, η Μαρία είχε το μεγάλο αμάξι, η Φωτεινή πλήρωσε το φαγητό κι ο Βαγγέλης το πετρέλαιο.   -Κι εγώ; Εγώ τι θα βάλω εγώ; Τους είχε ρωτήσει γελώντας. Την ομορφιά μου; Δεν ήταν όμο...

  ΚΑΛΑΜΑΤΑ 13-5-22 Εκμεταλλεύομαι την ευκαιρία να πω κάτι για τα βιβλία, που γράφουμε.   Όπως μαθαίνουμε από ιστορικές πηγές, πολύ νωρίς στην κοινωνική τους συμβίωση, οι πρόγονοί μας, αφηγούνταν ιστορίες και μάλιστα με στίχους. Αυτό, η έμμετρη δηλαδή αφήγηση, γινόταν για πρακτικούς λόγους, όπως καταλαβαίνουμε σήμερα. Επειδή δεν είχαν ακόμη ανακαλύψει την γραφή και όλα έπρεπε να τα συγκρατούνε στη μνήμη τους, φτιάχνανε στίχους που τους θυμόντουσαν καλύτερα. Το ξέρουμε αυτό από τον Όμηρο, τον πρώτο στη γλώσσα μας που αφηγήθηκε υπέροχες ιστορίες και ζωγράφισε μια εποχή με λέξεις. Από το γυμνάσιο κιόλας τα παιδιά μαθαίνουν να εντοπίζουν τα μνημονικά τεχνάσματα του ποιητή. Τυφλοί ή όχι, ένας ή πολλοί οι ραψωδοί παρηγορούσαν τους ανθρώπους τραγουδώντας ιστορίες για σπουδαία κατορθώματα ανθρώπων και θεών. Είναι ανάγκη των ανθρώπων να λέμε και να ακούμε ιστορίες. Ίσως επειδή θέλουμε να βάζουμε τα πράγματα σε σειρά. Να τους δίνουμε αιτίες και να τα σχετίζουμε με αποτελέσματα....