Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

Δεν τον περίμενε αυτή τη φορά στο σταθμό, δεν τον υποδέχθηκε στο ξενοδοχείο. Βολεύτηκε αβοήθητος, περιπλανήθηκε στην παραλία, μπήκε στα μέρη όπου σέρβιραν φαγητό και ποτό. Δεν τη συνάντησε, δεν την πέτυχε πουθενά. Το άλλο πρωί πήγε πάλι στη βιβλιοθήκη αλλά δεν τον χωρούσε ο τόπος. Ούτε να συγκεντρωθεί στη δουλειά του, ούτε να σκεφτεί καθαρά. Πρώτη φορά, στην ενήλικη ζωή του, βρισκόταν μπροστά σε κάτι τέτοιο. Να μη μπορεί να ελέγξει τις σκέψεις και τις πράξεις του! Τέτοιες εμμονές είχε στην εφηβεία – θα τρίξω τρεις φορές τα δόντια μου, θα κουνήσω τέσσερις φορές το κεφάλι αριστερά δεξιά, θα σφίξω το αριστερό με το δεξιό χέρι πέντε φορές… - μετά, όμως όταν διάβασε ψυχολογία και κατάλαβε ότι αυτά τα συμπτώματα ήταν σεξουαλικής φύσεως, αποφάσισε γρήγορα να τακτοποιήσει τη ζωή του. Γνώρισε την Αλκμήνη, έκαναν τακτικά έρωτα, νόμισε ξεμπέρδεψε με το θέμα. Αφοσιώθηκε στη δουλειά και στην καριέρα. Να όμως που τώρα του ξανάρθανε δυνατότερα τούτα τα ανεξέλεγκτα συμπτώματα. Η ώρα περνούσε, τα δ...

Μας ταράζουν οι εικόνες. Τινάζουμε το κεφάλι πέρα δώθε, σηκώνουμε το τηλέφωνο, πιάνουμε το πληκτρολόγιο. Να αντιδράσουμε. Η αντίδρασή μας όμως, ούτε μια τρύπα στο νερό. Το κοινό είναι προετοιμασμένο. Εκτός των άλλων, έχουν φροντίσει γι αυτό οι ταινίες και τα βιβλία. Βαθιά κατάψυξη, κάψουλες, κενό αέρος, σκάφανδρα, τεχνητή ατμόσφαιρα, τύποι με νούμερα και λατινικά στοιχεία, σύμβολα επί συμβόλων και ο Μεγάλος Αδερφός, ο παντεπόπτης Άργος. Στεκόμαστε για λίγο ενεοί, θαυμάζοντες απορώντας. Μπαίνουν οι εικόνες του μέλλοντος μέσα μας, συνωστίζονται στον προθάλαμο και σπρώχνουν το μαλακό σωρό από φράχτες και ερείπια. Τι είναι όλοι τούτοι οι καλλιτέχνες που προβλέψανε στα βιβλία και στις ταινίες τους τέτοιες αδιανόητες εξελίξεις. Μέρος της παγκόσμιας συνωμοσίας; Οργανικοί διανοούμενοι, πράκτορες πληρωμένοι της εξουσίας ή μήπως μεσάζοντες και διάμεσα της ακατανίκητης υπεράνθρωπης δύναμης, αυτής που υπάρχει και κατοικεί στα έγκατα και την καρδιά του όντος;   Βυθίζομαι, άκουσα κάποτε το...

     Πενήντα ευρώ μεροκάματο. Τόσα γυρεύανε οι εργάτες γης όταν αρρώστησε ο πατέρας. Για να κάνουμε τη δουλειά μας έπρεπε να πληρώσουμε. Πρώτη φορά στον ρόλο αυτό, κανόνισα να μισθώσουμε τρεις άντρες. Τους δυο τους ήξερα. Τον τρίτο, πρώτη φορά τον έβλεπα. Ντυμένος με ολόσωμη φόρμα, ξανθός. Ωραίος άντρας. Αυτός ζήτησε και πήρε να δουλεύει τη μηχανή. Την έβαζε μπροστά, της έριχνε βενζίνη, την καθάριζε από τα φύλλα και την μετακινούσε μόνος του, όπου τη χρειαζόμαστε. Στην ανηφόρα, στην κατηφόρα, στο ίσιωμα. Αμίλητος. Έτσι κι αλλιώς ό,τι και αν προσπαθούσε να πει θα το σκέπαζε ο μηχανικός θόρυβος. Όμως ήταν αργός. Πιο αργός από ό,τι περίμενα με την αμοιβή που μου είχε ζητήσει. Φούσκωνε τα χείλη του, άναβε που και που τσιγάρο, (συνήθως πριν μετακινήσει τη μηχανή σε άλλο σημείο), και συγκεντρωνότανε στη δουλειά του. Με ενοχλούσε ο ρυθμός του. Τα χέρια του δεν κινούνταν γρήγορα, κι ας είχαν μια σταθερή ταχύτητα, που δημιουργούσε κάτι σαν αρμονία. Όμως εμείς εδώ πληρ...

Είμαστε οι επιλογές μας. Η συνείδηση (αυτή που λένε ότι υπάρχει σε κάθε θνητό άνθρωπο και τον γρατζουνάει τσικι τσίκι ως που να ξεράσει το γάλα της μάνας του) φαίνεται σε ό,τι επιλέγουμε, όχι γιατί αν κάνουμε λάθος θα πάμε στην Κόλαση, θα βαρύνει το Κάρμα μας ή θα μας πιάσει η τσιμπίδα του νόμου, αλλά γιατί η επιλογή της μιας ή της άλλης ενέργειας, του ενός και όχι του άλλου φίλου και ούτω καθεξής, καθορίζει την ύπαρξη και την υπόστασή μας. Συχνά, οι άνθρωποι όταν δυσκολευόμαστε να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο, όταν βρισκόμαστε σε διλήμματα και μεγάλους προβληματισμούς δοκιμάζουμε να ξορκίσουμε τα πράγματα με τις λέξεις. Βρίσκοντας λέξεις, ταιριάζοντας φράσεις με συνοχή που αποδέχεται ο ανθρώπινος νους – αυτός που οργανώνει, φαντάζεται, αποδέχεται, απορρίπτει κλπ, μια παράγραφος ρήματα για τις λειτουργίες και τις χάρες του νου – η επιλογή μας, γίνεται “δέον” και στυλώνεται στα πόδια της. Κάτι πόδια γερά αν οι λέξεις φυσάνε κι αναπνέουν ή χολερικά και εξαντλημένα αν οι λέξεις τσαλαβουτάν...

Στην αρχή – 13 Μαρτίου, δεν υπολογίζαμε τι μας περίμενε, κι αν είχαμε δει το κονβόι στη Γιουχάν, ανθρώπους κάθε ηλικίας με τις βαλίτσες να διώχνονται από τα σπίτια τους υποχρεωτικά, κινέζοι λέγαμε είναι αυτοί, ολοκληρωτικά καθεστώτα, εμείς όχι – τότε, είχε κιόλας αρχίσει το μεγάλο θανατικό στην Ιταλία, μου έστειλε μια φωτογραφία. Από τον πρωινό μου περίπατο, έγραφε. Μόλις είχα αποδεχθεί το αίτημα φιλίας του. Δεν τον ήξερα και κανονικά δεν είχε ελπίδες. Όμως, ήμουνα μόνη στο σπίτι. Με τον Σταύρο, εκεί στην κρίση της μέσης ηλικίας, δεν αντέξαμε άλλο τη συμβίωση και τα βροντήξαμε κάτω. Τα παιδιά μας δουλεύανε μακριά. Ο Γιάννης στο Λονδίνο και η Φωτεινή στο Μόναχο. Ευχαριστώ για την αποδοχή, έγραψα χαζεύοντας την ανεμώνα, που κουνιότανε στο κοίταγμά μου, όπως τα βλέφαρα όταν πεταρίζουν. Αυτός είναι έξω, ζήλεψα. Μπορεί να περπατάει εκεί που φυτρώνουν ανεμώνες. Τυχερός! Πρόσθεσα, αλλά αντιστάθηκα στην παρόρμηση να φωτογραφίσω την απέναντι πολυκατοικία, το γκρίζο της χρώμα, ...

  Σταμάτησα και πλησίασα στο άνοιγμα της πόρτας να ρίξω μια ματιά, όπως κάνουμε όταν επισκεπτόμαστε ένα άγνωστο μέρος, όταν μας κάνει εντύπωση κάτι και μας κεντρίζει την περιέργεια, όπως όταν θέλουμε να εξερευνήσουμε ή σαν μια κίνηση αυθόρμητη, αδιάκριτη πέρα ως πέρα, που όμως συμβαίνει σε όλους μας σχεδόν αντανακλαστικά (ή μήπως ατταβιστικά για να προφυλαχθούμε από τον κίνδυνο;) αμέτρητες φορές στη ζωή μας. Σκύβουμε λίγο το κεφάλι, γέρνουμε το σώμα, στρίβουμε την πλάτη, να δούμε τι γίνεται πίσω από τον τοίχο, από την πόρτα που μια στιγμή άνοιξε. Ο ηλικιωμένος άγνωστος σε μένα άντρας είχε πιάσει τη σιδερένια πόρτα με τα δυο του χέρια έτοιμος να την κλείσει, μια κίνηση κοινή στους ανθρώπους. Παίρνουν ανάσα, μαζεύουν τη δύναμη στα χέρια φουσκώνουν τα μπράτσα. Εκεί σ’ αυτή τη χρονική διαίρεση – είναι αποτέλεσμα φυσικού τύπου, ο οποίος συναρτάται από τις δυνάμεις του ανθρώπου και το βάρος της πόρτας – είπα τις πιο σημαντικές λέξεις εκείνης της ημέρας, που μάλλον καθόρισαν την από κ...