Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

  Πέννυ Μηλιά, Ισπανικό καλοκαίρι , εισαγωγή Κάτια Γέρου, επίμετρο Γιάννης Μπακογεώργος, Κάπα εκδοτική, 2019. “Τα πράγματα προχωρούν. Είναι δεδομένο. Είτε μ’ εμάς είτε με άλλους. Είσαι μέσα για το ταξίδι; Γαμώ! Δεν είσαι; Το ταξίδι θα γίνει ούτως ή άλλως. Το ταξίδι γίνεται. Εσύ χάνεις τη βόλτα.” Την Πέννυ Μηλιά τη γνώρισα στο δίκτυο Γυναικών η ΦΩΝΗ ΤΗΣ. Μετά, άκουσα ένα μονόπρακτό της στο φεστιβάλ για το θέατρο, που έγινε πρόσφατα στην αγορά της Κυψέλης. Πολύ δυνατό! Το παίξανε δυο σπουδαστές του Ωδείου. Εκείνο το μονόπρακτο μιλούσε για τον επαναστάτη της ψηφιακής εποχής. Εδώ, στο Ισπανικό καλοκαίρι , η επανάσταση έχει υπόσταση υλική, δωμάτια με κούτες, κουδούνια, φακέλους, καρέκλες και κανονικά κρεβάτια. Οι επαναστάτες που παρουσιάζονται είναι δυο άντρες και δυο γυναίκες ορατοί και άλλοι δυο αόρατοι. Ακόμη εμφανίζονται στο έργο η κοινωνία, το σύστημα, η Ισπανία, ο αγώνας, η ιδεολογία, τα όνειρα, η κούραση. Οι ήρωες - ορατοί και αόρατοι - είναι επαναστάτες των πόλεων, χαρακτηρίζοντ...

      Ξεκινήσαμε τρεις μέρες μετά την κηδεία του Πίττα, του συμμαθητή μου. Που πέθανε καθώς έκανε τη βόλτα του. Καθώς περπατούσε στην εξοχή. Ξαφνικά. Στα 65 μας χρόνια. Δεν ήταν τώρα μόνο ο δρόμος, η ανηφόρα, η κατηφόρα, η στροφή, τα χιλιόμετρα, πόσο θέλουμε ακόμη να φτάσουμε γιατί πεινάμε, γιατί κλαίει το παιδί, γιατί πρέπει να διορθώσω τα γραπτά ή γιατί βιάζομαι να γυρίσω να ξεκουραστώ. Ήταν ο δρόμος αλλά με τη στροφή που αποκαλύπτει ένα φιόρδ, ένα βράχο, μια μεγάλη συστάδα πολύχρωμη. Σπάρτα ολάνθιστα που μοσχοβολάνε, ασφάκες ήμερες με ωραία μωβ άνθη και ασφάκες άγριες με κείνα τα κίτρινα μικρά μισοφέγγαρα γύρω από τον στρογγυλό τους μίσχο, σαν σφηκοφωλιά που όμως βγαίνουνε και σ’ αφήνουνε να ρουφήξεις το σιρόπι τους. Τραβάς το λουλουδάκι- φύλλο, το κρατάς από το μικρούτσικο κεφαλάκι του και γλείφεις στα χείλη σου το μικρό του μίσχο που είναι γεμάτος μέλι. Ούτε μια σταγόνα στ’ αλήθεια, αλλά μελώνει το χείλι και η γλώσσα και τραβάς και το άλλο φυλλαράκι το παχιό, το χνου...