Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

  Οι πέτρες έχουν σκ ούρ α   καφ ε πράσιν α   μπαλώματα τόπους τόπους. Στο χώμα είναι β ελαν ί δι α   ξερά κ φύλλα στρωμένα παντού. Φυσάει   βορινός άνεμος   κ αι   ο ήλιος κρύβεται κάπου κάπου στα σύννεφα . Κάτι άσπρα   μικρά σύννεφα στον ουρανό. Προσπαθώ να φανταστώ τη μαρμάρινη Ν ίκη ν’ ατενίζει τη θάλασσα και να χαιρετάει με την παλάμη της όρθια τους επισκέπτες. Δεν έχει κεφάλι. Δεν βρέθηκε ποτέ. Τότε όμως θα είχε ένα όμορφο καλοχτενισμένο κότσο, κορδέλες στα μαλλιά, μύτη, στόμα και μάτια ολόφωτα. Αριστερά κ αι   πίσω μου έχω τ η Σ τοά και τα σημάδια από τα άλλα κτίρια με τις στέγες   και   τους μεγάλους κίονες. Εστιατόρια, νεώριο, αφιερώσεις πόλεων και αταύτιστα ερείπια. Είμαστε σχεδόν μοναχοί μας. Μια κοπέλα καθισμένη οκλαδόν πάνω στις αρχαίες πέτρες, χαμηλά, όπως βλέπουμε μπροστά μας τις όρθιες κολόνες του Ιερού,   μοιάζει να προσεύχεται . Σκύβει τη μέση, απλώνει τα μπράτσα της να αγγίξει το χώμα, ύστερα σηκώνει αργά το ...

  "Μας έβαλαν σε ένα δωμάτιο όπου είχε δυο σειρές με καθίσματα. Όχι τίποτα αναπαυτικά μαξιλάρια, καρέκλες ξύλινες ήτανε. Περιοδικά του κόμματος στα τραπεζάκια από φορμάικα και στους τοίχους που ήτανε βαμμένοι κρεμ, φωτογραφίες του βουλευτή. Με τον αρχηγό, με τους ψηφοφόρους, σε ομιλίες, σε μπαλκόνια. Κι άλλοι περίμεναν να τους δεχτεί ο βουλευτής. Ανάμεσά τους γυναίκες και άντρες με χέρια και πρόσωπα μαυρισμένα από τον ήλιο. Άνθρωποι της υπαίθρου ηλικιωμένοι. Τους συνόδευαν νεότεροι με πιο τρυφερό δέρμα. Καθόντουσαν δίπλα-δίπλα στις άβολες καρέκλες και δε μιλούσανε μεταξύ τους. Βαριόμουνα να περιμένω. Κάπου-κάπου έβγαινε μια γυναίκα – αδιάφορη, δε θυμάμαι καθόλου πώς ήταν – και όλοι πέφτανε απάνω της, πότε θα δούνε το βουλευτή. Περιμένετε! Θα σας δεχτεί ο κύριος τάδε. Ο βουλευτής δεν ήταν μέσα. Επαναλάμβανε. --Ήρθαμε από την επαρχία! Είπε σε κάποια φάση μια γυναίκα με ηλιοκαμένο πρόσωπο και ο νεαρός από δίπλα της τη συγκράτησε κοκκινίζοντας. Ντρεπότανε που ήταν εκεί σε κείνο το μέρ...

Υπήρχε ακόμη ένα ωραίο φρέσκο τρανταφυλλάκι. Σε ένα χρώμα ροζ ζωντανό πολύ. Γύρω γύρω κάτι πέτρες για να ορίζουν τον χώρο κι απάνω απλό γκρίζο χαλίκι. Ήταν απόγευμα. Ευτυχώς δεν έκανε καύσωνα αυτή τη μέρα και λίγα συννεφάκια σκεπάζανε που και που τον ήλιο. Αυτόν τον τρομακτικό ήλιο που μας ταλάνισε όλους φέτος το καλοκαίρι. Ο χώρος δεν έχει τόσους επισκέπτες όσους θα περιμέναμε, είπε αργότερα ο φύλακας. Ίσως επειδή είναι καινούριος και δεν τον ξέρουν πολλοί. Δεν τον περιλαμβάνουν τα προγράμματα. Οι δρόμοι που οδηγούν στην Αρχαία Μεσσήνη είναι στενοί. Τα λεωφορεία δύσκολα στρίβουν μέσα στα χωριά. Μικρά χωριά στις υπώρειες των βουνών. Πέρα ως πέρα βουνά. Από ψηλά μπορείς ωστόσο να δεις το τεράστιο αυτό αρχαιολογικό πάρκο της Μεσσηνίας, που συνδέθηκε με το όνομα του Πέτρου Θέμελη. 37 χρόνια της ζωής του αφιερωμένα σ’ αυτό το έργο. Σ’ αυτό το όραμα. “Το κάρμα μου το σκάμα μου”, έλεγε. Ένα ρόδο, μια κλαρίτσα σμυρτιάς λίγα λόγια απλά και καμιά σαρανταριά αμίλητοι άνθρωποι. Σ’ ευχαριστούμε Πέ...