"συνάντηση"

 

Είχα δει τις γκρεμισμένες πεζούλες, τα σκαμμένα χώματα, τα σπασμένα κλαδιά, μα τα ίδια δεν τα είχα συναντήσει. Ήξερα ότι σκάβουν στα χώματα για ρίζες, ψαχουλεύουν με τις μουσούδες τους για πεσμένα φρούτα - σύκα, βερίκοκα, σταφύλια - και μπαίνουν μέσα στις σταφίδες να ...τρυγήσουν. Η μάνα μου αναγκάστηκε να ξεριζώσει τα τελευταία κλήματα από το αγαπημένο της χωράφι- προίκα- εξ αιτίας τους.

Κυκλοφορούν σε κοπάδια. Οι γονείς και τα παιδιά τους. Πολλά παιδιά. Δέκα-δώδεκα και παραπάνω όλα μαζί.

Ήξερα ότι όσοι τα κυνηγούν χρησιμοποιούν ειδικές σφαίρες και τα κατασκοπεύουν συνήθως με παρέα. Χρειάζεται βοήθεια να κουβαλήσει κανείς ένα νεκρό αγριογούρουνο. Είχα φάει από το κρέας τους. Μαγειρεμένο στιφάδο αλλά και με άλλους γκουρμέ τρόπους.

Την Παρασκευή το πρωί τα είδα.

Ανυποψίαστη είχα σηκώσει το κινητό μου να φωτογραφίσω το σπιτάκι - αντέχει και φέτος - και τα είδα. Μέσα από το φακό πρώτα. Κάτι μεγαλόσωμα ζώα που κινούνταν πίσω από το φράχτη. Τρόμαξα, σχεδόν κράτησα την αναπνοή μου. Ξαφνικά όμως κι αυτά σταματήσανε. Ακίνητα. Έβλεπα τα πόδια, το μακρουλό κορμό και το γουρουνίσιο κεφάλι τους. Ένα μεγάλο ανάμεσά τους και δυο τρία μικρά. Μετά από το πρώτο ξάφνιασμα σήκωσα πάλι το κινητό να τα βγάλω βίντεο. Μια παρέα αγριογούρουνων, άρχισα να λέω και τότε εκείνα ξεκίνησαν να τρέχουν, πίσω από τον φράχτη. Ένα δυο τρία τέσσερα πέντε... μέτρησα όμως δεν τα έβλεπα καλά, τρέχανε και συνέχιζαν. Ήταν σίγουρα πάνω από δέκα. Άκουσα το ποδοβολητό τους, τη λαχανιασμένη τους ανάσα. Τρέχανε μέσα από τα δέντρα, τις πέτρες, τα χώματα, τις γράνες. Ανέβηκαν στον απέναντι λόφο και χάθηκαν γρήγορα από τα μάτια μου. Ούτε τα έβλεπα ούτε τα άκουγα πια. 

Ελένη Γούλα