Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

  Όσο   ποτίζεται μεγαλώνει. Απλώνει   και όλο απλώνει. Άλλοτε μονόκλωνη και άλλοτε πετάει βλαστάρια και ανεβαίνει σε φράχτες, σε ξύλα, δέντρα, όπου βρει τόπο να μπορεί να στηριχτεί. Έχει κάτι έλικες που μεγαλώνουν ανάλογα και ελίσσονται για να τη στηρίζουν. Δυο είδη ξέρω κυρίως. Αυτές που κάνουν τα πράσινα μικρά κολοκύθια και αυτές που κάνουν τις κίτρινες μεγάλες κολοκύθες. Για τις άλλες, τις νεροκολοκύθες, που εδώ τις λέμε φκιαλιές, θα πω άλλη φορά. Αρκεί να τις ποτίζεις μία ή δυο φορές την ημέρα. Με τον πολύ ήλιο μαραίνονται, κιτρινίζουν και δεν βγάζουν λουλούδια. Αλλιώς δε σταματάνε να ανθίζουν και μέχρι τον Οκτώβρη ακόμη. Κάτι κίτρινα δροσερά χωνιά. Άλλα είναι αρσενικά με τον ύπερο σκληρό και χνουδάτο και άλλα θηλυκά με τις ωοθήκες. Εκείνα, τα θηλυκά δένουν κολοκυθάκι, τα άλλα, τα αρσενικά αντέχουν μια μέρα μόνο. Την άλλη, μαραίνονται και πεθαίνουν, αφού εξυπηρετήσουν τον σκοπό της ύπαρξής τους. Οι γυναίκες τα μαζεύουν τα λουλουδάκια - πρωί πρωί, προτού ζεστάνει ο ήλ...

Τα καλοκαιρινά σπίτια ανοίγουν τα παράθυρά τους στον ήλιο κ στον αέρα. Οι πόρτες φωνάζουν ότι κατοικούνται. Μπαίνουν- βγαίνουν άντρες, γυναίκες, παιδιά, ανάβουν φώτα, ακούγονται φωνές κλάματα γκρίνιες τραγούδια. Αράζουν αυτοκίνητα απέξω στις αυλές, στους δρόμους οι άνθρωποι γελούν ή προχωράνε κατσούφηδες. Είναι μαυρισμένοι από τον ήλιο, τα μαλλιά τους ανεμίζουν στον αέρα. Οι άντρες έχουν τα γόνατα ελεύθερα, και τα μπλουζάκια πολύχρωμα. Τα καλοκαιρινά σπίτια ανασαίνουν στο χωριό και κουβεντιάζουν με τη ζωή. Οι αυλές τους είναι ασπρισμένες και οι ζημιές του χειμώνα έχουν επισκευαστεί. Τρέχουν οι βρύσες κ τα ντους. Οι άνθρωποι συνωστίζονται για λίγο.  Ύστερα, πέφτουν πάλι στη μοναξιά. Πρώτα οι ένοικοι κατεβάζουν κ κλείνουν ως κάτω τα παντζούρια. Άσπρα αλουμίνια, ξύλινα γαλλικά, καφέ, μπλε, πράσινα κ κάπου κάπου κόκκινα Μετά μανταλώνουν την εξώπορτα. Μπαίνουν στο αυτοκίνητο. Μια στάση να πετάξουν τα σκουπίδια στον κάδο. Ίσως να κλαίνε τα παιδιά ίσως ανυπομονούν να πάνε στους φίλους....

  λευκή αττική λήκυθος των κλασικών χρόνων (Εθνική Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας) Εις μνήμην Δ. Γ.   - Δεν   προλαβαίνεις, μου είπε ένα μεσημέρι. Δεν προλαβαίνεις. -Εσύ; Πρόλαβες εσύ; Από μικρός στη βιοπάλη, σε μια καμπή της ζωής του, άρχισε να διαβάζει. Φιλοσοφία κυρίως. Τι έχασα; Τι έχασα που δεν πήγα στο σχολείο, που δε σπούδασα, έλεγε και ξανάλεγε, όμως κοίταζε και τους σπουδαγμένους συνομήλικους του ή εμάς τους νεότερους με τα πτυχία και κουνούσε το κεφάλι. - Μας γανώνουν το μυαλό από μωρά, έλεγε. Η τηλεόραση, τα σχολεία, οι δάσκαλοι - ο θεός να τους κάνει - και όλοι ένα γύρω σου λένε πώς να ντυθείς, πώς να σταθείς, τι να σκεφτείς, πώς να το κάμεις το ένα το άλλο. Και αν πας να σηκώσεις κεφάλι, σου ρίχνουν τα ναρκωτικά, τα όπλα, ή αν δεν πιάσουν αυτά, σε σπρώχνουν στο περιθώριο ή στην τρέλα. Τι να κάμεις μετά; πώς να την παλέψεις; Για να επιβιώσεις πρέπει να μπεις στο σύστημά τους. Και η μεγάλη απάτη είναι αυτό που λένε μερικοί ότι θα το πολεμήσουν από μέσα το σύστημα....

                              Το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος. Όχι αυτός που φυλάει τα έρμα – φοβισμένοι άνθρωποι υποταγμένοι λένε τέτοια και συμβουλεύουν – αλλά εκείνος που παραλύει το νου και μαγκώνει τα μέλη. Χέρια, πόδια, κεφάλι, καρδιά. Κάνει μορφασμούς ποζάροντας στο φακό - νάρκισσος, ψεύτης, σειρήνα - και μας ξεγελάει. Ο άλλος, ο ξένος, το άγνωστο, εκείνο που λάμπει, το καινούριο, το παλιό, ο θεός, ο διάβολος… Θα απλώσω το χέρι μου το μουδιασμένο. Θα σηκώσω το βλέμμα μου το θολό. Θα τινάξω τη νάρκη από το κορμί και θα σου σφίξω το χέρι. Για να νικήσουμε.  Εχθρός μας είναι ο φόβος. Τον σπέρνουν χωρίς να το καταλάβουμε, φυτρώνει μέσα μας και μεγαλώνει μαζί μας. Γαντζωμένος στα κύτταρα, χωνεμένος στο αίμα. Με το δάχτυλο στη σκανδάλη – στίχος, γραμμή, τραγούδι, μουσική, ιστορία – θέλω να στοχεύσω στο κέντρο του. Μπαμ! Να τον σκορπίσω. Να γίνουν τα κομμάτια του θρύψαλα. Να δυναμώσει η αγάπη, που...

    Ξέρω ότι στα νησιά του Αιγαίου τα χτίζουν σε ιδιόκτητα χωράφια. Μετά, οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες και οι κληρονόμοι τους έχουν την υποχρέωση να τα φροντίζουν. Τα βάφουν, τα καθαρίζουν, φέρνουν παπά να λειτουργήσει. Στη Μάνη, είδα ότι δεν ανάβουν τα καντήλια. Στέκονται οι εικόνες πάνω στο τέμπλο, αντίκρυ στο ξερό τοπίο, δίπλα στην πέτρα που τη φρυγανίζει ο ήλιος. Ίσως τα βράδια να κλείνουν τα μάτια τους οι άγιοι και να προσεύχονται στα σκοτάδια, αγριεμένοι από την ερημιά του τόπου ή από τα άδεια μάτια των τουριστών.  Στα δικά μας μέρη ωστόσο, τους άγιους τους καλοπιάνουν λες και είναι παραπονιάρηδες άνθρωποι, που γυρεύουν μερτικό απ’ τα αγαθά του τόπου, αφού δεν είναι δω ξερότοπος όπως η Μάνη, ούτε καταμεσής στο πέλαγος όπως τα νησιά. Ο καινούριος κόσμος, ζώστηκε ολούθε ίνες, αόρατα κύματα, συντονισμένες συχνότητες και άλλα θαυμάσια, τούτοι όμως εδώ, ακόμη και μες το κατακαλόκαιρο, όταν αρκεί ένα τσαφ για να λαμπαδιάσει ο λόγγος, περπατούν στα παλιά χνάρια κι ...

    Μπορεί να φταίνε τα στενά όρια. Οι λίγοι άνθρωποι. Τα ονόματα που είναι όλα γνωστά. Εύκολο να μπεις σε όλα τα σπίτια. Να μάθεις όλες τις ιστορίες. Να κοιτάξεις πώς στρώνουν το τραπέζι, τι καλύμματα έχουν στα κρεβάτια, αν υπάρχουν ασπρόμαυρες φωτογραφίες στους τοίχους. Θυμάσαι περιστατικά, ιστορημένα και καταγραμμένα στη μνήμη της μάνας, του πατέρα, της γιαγιάς, του φίλου, τη δική σου. Ξέρεις τι έκανε ο παππούλης του! Και ο πατέρας του τότε δεν άφηκε να περάσει ο δρόμος απ’ το χωράφι. Άσε που τρέχανε οι μύξες του, κάτι κίτρινες μύξες όταν ήταν μικρός! Τέτοια κι άλλα πολλά. Ύστερα, είναι και η πρόχειρη σύγκριση. Γιατί αυτός και όχι εγώ! Τι παραπάνω έχει τούτος από μένα! Στο ίδιο σχολείο πηγαίναμε. Τα ίδια σοκάκια γυρίζαμε. Τις ίδιες μαλακίες κάναμε. Δε μπορεί να είναι αυτός καλύτερός μου. Έλα! Θα μετρηθούμε. Να το κρεβάτι. Ο καθένας και το κρεβάτι του. Για να μετράει. Να κόβει, να τραβάει, να σκοτώνει. Κάθε τι που δεν ταιριάζει στο δικό του μέτρο. Ξέρεις ποιος ...