Εικόνες - Λογοτεχνικό ιστολόγιο

     Ξεκίνησα με τα πόδια κατηφόρα Πήρα πρώτα την Ελευσινίων. Έτσι όπως άφησα πίσω μου τη Δηλιγιάννη, στο αριστερό πεζοδρόμιο μύρισε κάτι σαν ασβέστης. Μια ανοιχτή πόρτα, χαμηλός τοίχος και ένας ξένος με μια ταβανόβουρτσα έβαφε. Μέσα είχε αυλή και ένα πηγάδι. Μια μουριά τεράστια και ίσκιος. Παντού στην αυλή, ίσκιος. Προχώρησα χαζεύοντας τα παλιά σπίτια και στάθηκα στις γραμμές να περάσει το τρένο – γκράφιτι στα βαγόνια, ψηλά ο μηχανοδηγός – υπάρχει άραγε; Τα αυτοκίνητα σταματημένα κι αυτά. Ένα μπιπ μπιπ μηχανικό, όπως κατεβαίναν οι μπάρες αλλά και το τρένο σφύριζε μέσα από το μικρό τούνελ της γέφυρας, αυτή που έχει από πάνω τη μεγάλη σκάλα και βλέπεις κάτω και πέρα μακριά. Πέρασα προσεκτικά απέναντι. Πιο φαρδύ το πεζοδρόμιο – τα κλιματιστικά των ΕΛΤΑ, ένα μακρύ κτίριο χωρίς πόρτες μόνο κλιματιστικά που ξερνάγανε ζέστη και χύνανε νερά. Μια γυναίκα - εντυπωσιακή μεσόκοπη ξανθιά με φουσκωμένα χείλη, φουσκωτά μαλλιά, ψηλή πάνω σε τεράστιες πλατφόρμες – μύριζε βαριά ...

Το είχε πάνω στο μάτι και περίμενε να βράσει. Ένα παράξενο σκεύος σαν μικρό ορθογώνιο τσαγερό. Πρέπει να βράσει καλά, έλεγε και ξαναέλεγε. Πρέπει να γίνει χοντρός ο καφές. Στο μεταξύ μάς έδειχνε. Κοίτα. Απ’ το μικρό της ράφι κατέβασε μια γυαλίτσα με κόκκους - γκριζωποί μου φάνηκαν. Αυτός είναι ο καφές. Και, κοίτα, εδώ τον καβουρντίζουμε, ένα μικρό τηγανάκι κρατούσε, και μετά, έτσι, κοίτα, κουνούσε τα χέρια της. Τον κοπανάτε; Ναι, κοπανάμε! Έδειχνε με τα χέρια της τη διαδικασία. Δε θυμόταν όλες τις λέξεις, ανακάτευε και μερικά αγγλικά και άλλους ακατανόητους ήχους. Όμως καταλαβαίναμε. Το νόημα και το πάθος. Προτού μας σερβίρει – παραπονιόταν που είμαστε βιαστικές και δεν περιμέναμε να γίνει χοντρός ο καφές, – έφερε στο σαλόνι το λιβανιστήρι. Άναψε το καρβουνάκι, κάηκε το λιβάνι, μοσχομύρισε το δωμάτιο. Στον τοίχο είχε φωτογραφίες με τα παιδιά της. Όμορφα παιδιά κι εκείνη με πρόσωπο γεμάτο ρυτίδες αλλά πανέμορφη. Φορούσε κόκκινο παντελόνι και μας μιλούσε συνεχώς για τη χώρα της. Οι π...