το ωραίο ραδιόφωνο
Για πολλά χρόνια δεν μου φτουρούσε ραδιόφωνο στο σπίτι. Το ένα δεν έπιανε, το άλλο έκανε παράσσιτα, το τρίτο χάλασε πολύ γρήγορα. Το στερεοφωνικό το έχουμε στο σαλόνι. Άβολο και δύσχρηστο. Μια μέρα, κάτι έψαχνα στα πράγματα που είχε αφήσει πίσω της η πεθερά μου - ένα σπίτι αποθήκη, από αυτά που λες κάποτε θα τα αδειάσω και όλο δεν αντέχεις το ψυχολογικό βάρος του αποχωρισμού - το είδα το μικρό τρατζίστορ στον πάγκο της κουζίνας. Μέσα στη σκόνη μοναχό του, σε αδράνεια για μια δεκαετία σχεδόν. Κρεμόταν το καλώδιό του, δίπλα στη μπρίζα. Εκεί στην κουζίνα, όπου το είχε η ηλικιωμένη γυναίκα συντροφιά και παρηγοριά. Το έπιασα στα χέρια μου, παραξενεμένη. Τόσα χρόνια πώς και είχε αυτό ξεμείνει, έτσι στην ίδια θέση, εδώ πίσω από το ψυγείο, που το πήραμε για ένα διάστημα όταν χάλασε το δικό μας, και την ηλεκτρική κουζίνα που κι αυτή τη χρησιμοποιήσαμε σε άλλο σπίτι. Το ξεσκόνισα και το έφερα στη δική μου - πιο ευρύχωρη, πιο καθαρή - κουζίνα. Το έβαλα στη μπρίζα και ...δούλεψε. Γύρι...
